የመከራ ስነ መለኮት

አንድ፤ መግቢያ

ክርስትና የቅምጥልነት፥ የድሎትና የምቾት፥ የመንፈላሰስና የመንደላቀቅ መሆኑ በሚነገርበት፥ መንገዱ ወጣ ገባ ሳይሆን የቁልቁለትና የአልጋ ባልጋ እንደሆነ በሚነገረን አሳች ዘመን ላይ ስላለን፥ “የአንታመምም' አስተምህሮ እና ብንታመም፥ 'ፈውስ ቅጽበታዊ መብታችን ብቻ ሳይሆን ሥልጣናችን ነው' ዘመን ላይ ስላለን መከራን እንዳለ አንቆጥረውም። መከራን ለመሸሽ የምናደርገው ሩጫ፥ ሩጫው ራሱ አደናቅፎ የጣላቸው ብዙዎች ናቸው፡፡

እግዚአብሔር ስለሚወድደን መከራን ወደ ሕይወታችን አያመጣም፤ ክርስቲያን መከራ፥ ለምሳሌ ሕመም አያገኘውም፤ አንድ ክርስቲያን ከታመመ በመንፈሳዊ ሕይወቱ ጎዶሎነት፥ በእምነት ማጣት፥ በኃጢአት፥ አሥራት ባለመስጠት፥ ወዘተ፥ ምክንያት ነው፤ ይህ ከደረሰብን አጥፍተን እየተቀጣን ነው ማለት ነው፤ ጤናማ ክርስትና ከመከራ የጸዳ ነው፤ መከራ ካለበት ክርስትናው ልክ አይደለም፤ ወዘተ፥ እያሉ የሚያስተምሩና በዚህም ብዙዎችን የሚጎዱ አስተማሪዎች አሉ፡፡

መጀመሪያ ስለ መከራ ስነ መለኮት ያነበብኩት የፊሊፕ ያንሲን፥ Where is God When it Hurts መጽሐፍ ያነበብኩ ጊዜ ነበር። አዲስ ወንጌላዊ ሳለሁ ያለ እረፍት አገለግል ዘንድ ግዴታ ውስጥ አስገብቼ ራሴን ጎዳሁና ታምሜ ሳገግም ነበር ያነበብኩት። ከዚያ በኋላ 1ኛ ጴጥሮስን እና የፊልጵስዩስን መልእክቶች ሳስተምር ይህንን እውነት ፊት ለፊት ተጋፈጥሁት። ለራስ መረዳት አንድ ነገር ነው፤ ለሌሎች ማካፈል ደግሞ ኃላፊነትን ይጠይቃል፡፡ ከሁለቱም አንድ አንድ ጥቅስ ላካፍል፤ "ይህ ስለ ክርስቶስ ተሰጥቶአችኋልና፤ ስለ እርሱ መከራ ደግሞ ልትቀበሉ እንጂ በእርሱ ልታምኑ ብቻ አይደለም፤" ፊል. 1፥29። "የተጠራችሁለት ለዚህ ነውና፤ ክርስቶስ ደግሞ ፍለጋውን እንድትከተሉ ምሳሌ ትቶላችሁ ስለ እናንተ መከራን ተቀብሎአልና።" 1ጴጥ. 2:21::

መከራ፥ ስቃይ፥ ስደት፥ ጭንቅና ፈተና በዚህች ምድር እና በዚህ ሕይወት ስንኖር የክርስትናችን አንድ አካል ነው። ምንም መከራና ስቃይ ገጥሞን የማናውቅ ከኖርን እናመስግን፤ ደግሞም ሊገጥመን ይችላልና ሲገጥመን እንደ እንግዳ ነገር አንቁጠረው፡፡ ከላይ ከፊልጵስዩስ እና ከጴጥሮስ እንደተጠቀሰው ቃል መከራ የከበረ ጥሪያችንም ነው። ለመዳን ብቻ ሳይሆን በመዳናችን መከራን ልንቀበልም ተጠርተናል። የክርስቶስን ፍለጋ ለመከተል ተጠርተናል። ምሳሌ ትቶልናል፤ ያም መከራ ነው። "ነገር ግን በእሳት ምንም ቢፈተን ከሚጠፋው ወርቅ ይልቅ አብልጦ የሚከብር የተፈተነ እምነታችሁ፥ ኢየሱስ ክርስቶስ ሲገለጥ፥ ለምስጋናና ለክብር ለውዳሴም ይገኝ ዘንድ አሁን ለጥቂት ጊዜ ቢያስፈልግ በልዩ ልዩ ፈተና አዝናችኋል።" 1ጴጥ. 1፥6-7። ይህ መልእክት የተጻፈው ለተበተኑ መጻተኞች ወይም ስደተኞች ለሆኑ ክርስቲያኖች ነው፡፡

ሁለት፤ እግዚአብሔር አለ? ከኖረስ፥ መልካምና ሁሉን ቻይ ነው?

እግዚአብሔርን መምሰል፥ ክርስቶስን መምሰል የተጠራንበት መጠራት ነው፤ ሮሜ 8፥29፤ 1ጢሞ. 6፥4-11፤ 2ጴጥ. 1፥6። እርሱን መምሰል ደግሞ የሚጠይቀው ዋጋ አለ፤ ዝም ብሎ መምሰል የለም፤ "በእውነትም በክርስቶስ ኢየሱስ እግዚአብሔርን እየመሰሉ ሊኖሩ የሚወዱ ሁሉ ይሰደዳሉ፡፡" 2ጢሞ. 3፥12።

ጳውሎስ "እኔ ክርስቶስን እንደምመስል እናንተም እኔን ምሰሉ" ያለው እየተቀማጠለ በመኖር አይደለም። "በብዙ መጽናት፥ በመከራ፥ በችግር፥ በጭንቀት፥ በመገረፍ፥ በወኅኒ፥ በሁከት፥ በድካም፥ እንቅልፍ በማጣት፥ በመጦም፥ በንጽህና፥ በእውቀት፥ በትዕግሥት፥ በቸርነት፥ በመንፈስ ቅዱስ፥ ግብዝነት በሌለው ፍቅር፥ በእውነት ቃል፥ በክፉ ወሬና በመልካም ወሬ ራሳችንን እናማጥናለን፤" 2ቆሮ. 6፥6-8።

በክፍል አንድ ቅምጥልነት በሚሰበክበት ቄንጠኛ ዘመን መከራን መስበክ ኋላ ቀርነት ሊመስል እንደሚችል ብያለሁ፡፡ ከእውነት መሸሽ እንችል ይሆናል እንጂ ማምለጥ አንችልም። 'እህ! እርሱ ቆስሎልኝ እኔ ለምን እታመማለሁ?' ያለ ደፋር በቅርብ አሜሪካ መጥቶ ሲታከም ብትሰሙ መሳቀቅ የለባችሁም! ከእውነትና ከእውነታ ሲሸሹ ቆይተው U-Turn ሠርተው የተመለሱ ጥቂት አይደሉም። የጎዷቸው ግን ብዙዎች ናቸው።

የመከራና ጭንቅ፥ የስቃይና ጉስቍልና፥ የስደትና ፈተና በዚህች ምድር እና በዚህ ሕይወት መኖር እና የእግዚአብሔር መልካምነትና ሁሉን ቻይነት አብረው ይሄዳሉ? ይህ የኖረ፥ ያረጀ ጥያቄ ነው። ከሐዲዎች አለመኖሩን ለማሳየት ዘብተው በስላቅ ጠይቀውታል፤ ፈላስፎችም፥ ሊቃውንትም፥ ተርታ ሰዎችም ጠይቀውታል፤ ሃይማኖታውያንና ሃይማኖተኞችም ጠይቀውታል፤ ስነ መለኮታዊ ጉዳይም ነውና ክርስቲያኖችም በትሕትና ጠይቀውታል። መልካም ከሆነ ለምን ስቃይ ኖረ? ሁሉን ቻይ ከሆነ ለምን አላስወገደውም? ጠያቂዎቹን እሦስት እንክፈላቸው፡፡

1. እግዚአብሔር የለም የሚሉ ከሐድያንና ዓለምተኛ ፍልስፍናዎች፥ 'እንደምትሉት ዓይነት መልካምና ሁሉን ቻይ አምላክ ቢኖር ኖሮ ይህ ሁሉ ሰቆቃና ስቃይ ለምን ኖረ? እርሱ ቢኖር ኖሮ ይህ ሲሆን ዝም አይልም፤ ወይም ማለት አልነበረበትም፤ ስለዚህ የለም።' ይላሉ፡፡ 'ታድያ ለምን ኖረ? እንዴት ኖረ?' ተብለው ሲጠየቁ፥ 'ትልቁ ትንሹን ማጥቃቱ፥ መዋጡ የተፈጥሮ ሕግ ነው፤ የተሻለው ዝርያ ሊኖርና ሊቀጥል መንገዱ survival of the fittest ነው ይላሉ፤ ዳርዊን ምስጋና ይግባውና፡፡ ስለ ሌላው ሲል ጥቃትን፥ ስቃይን በፈቃዱ ስለሚቀበለው ሰው ሲጠየቁ ላብ ያሰምጣቸዋል፤ በእነርሱ ሃይማኖት (ሃይማኖት መሆኑን ባይቀበሉትም) የተፈጥሮ ሕግ አይደለማ!
2. ሃይማኖታውያኑ ደግሞ፥ 'እግዚአብሔር አለ፤ ግን . . ' ይሉና፥ አንዳንዶቹ እንደ deistቶች ያሉት፥ 'እርሱ አለ እንጂ ለፍጥረቱ ደንታ የለውም፤ ፈጥሯቸው እንደ ፍጥርጥራቸው ይሁኑ ብሎ ትቷቸዋል፤ ክፋትም ደግነትም የሰው ሥራዎች ብቻ ናቸው።' ይላሉ። ሌሎቹ፥ 'እግዚአብሔር አለ፤ አቅምም አለው፤ ግን መልካም አይደለም፤ ጨካኝ ነው።' ሲሉ የነዚህ አጸፈኞች ደግሞ፥ 'እግዚአብሔር ጨካኝ አይደለም፤ መልካም ነው፤ ግን ሁሉን ቻይ አይደለም።' ይላሉ። ክፉም ደግም አያደርግም የሚሉም አሉ፤ "በልባቸውም፦ እግዚአብሔር መልካምን አያደርግም፥ ክፉም አያደርግም የሚሉትን ሰዎች እቀጣለሁ፡፡" ሶፎ. 1፥12።
3. ሦስተኞቹ እኛ ነን፤ መጽሐፍ ቅዱሳውያን ክርስቲያኖች። እግዚአብሔር መልካም መሆኑን፥ ሁሉን ቻይ አምላክ መሆኑን ከልባችን እስከ እንጥፍጣፊው ድረስ እናምናለን። በምድር የክፋትን መኖር እናምናለን፤ እንቀበላለን። ይህ በየቀኑ የምናየውና የምንሰማው ጉዳይ ነውና አለመቀበል አይታሰብም። ቃሉም ክፋት በምድር መኖሩን ይመሰክራል፡፡ ቅዱሳን ስሞታ አቅርበውበታል፤ ዳዊት፥ ኤርምያስ፥ ዕንባቆም፥ ጳውሎስ፥ ወዘተ፥ ጥቂቶቹ ናቸው።

እርግጥ ምድራችን አሁን ባለችበት መልኳና ሁኔታዋ ተፈጥራ ቢሆን ኖሮ፥ 'እግዚአብሔር መልካም አይደለም' ማለት ይቻል ይሆናል። 'ይቻል ይሆናል' ስል አሁን ባለችበት የተበላሸ መልኳም እንኳ ክፋት ብቻ ሳይሆን መልካምም ስለሚገኝ፥ ስለ መልካሙ ብቻ እንኳ፥ 'እግዚአብሔር መልካም ነው።' መባል ስለሚቻልና ስላለበት ነው፡፡

አሁን ያለውን የምድራችንን ሁኔታ አይቶ፥ “እነሆ ሁሉ እጅግ መልካም' ማለት አይቻልም፤ ወይም ከባድ ነው፤ ወይም ቀላል አይደለም። ምድራችን በውስጧ ካሉት ጋር ብዙ ትራፊ ውበት ቢኖርባትም ሰንበሯና ጠባሳዋ የሚያሳብቀው ብዙ ሰብቅ አለ፡፡ የተፈጥሮ መከራዎች፥ የወንዝ ሙላት፥ ጎርፍ፥ ሱናሚ፥ የመሬት መንሸራተት፥ መደርመስ፥ መንቀጥቀጥ፥ እሳተ ገሞራ፥ ድርቅ፥ የአራዊት አስፈሪነት፥ ወዘተ፥ እንዲሁም ሰውም ብዙ መልካምነት ቢኖረውም፥ ሰው ሠራሽ ሰቆቃዎች፥ ክፋት፥ ጭካኔ፥ ግፍ፥ ጭቆና፥ የፍርድ ጥመት፥ ጦርነት፥ የነፍስ ግድያ፥ ዝርፊያ፥ ብዝበዛ፥ ተላላፊ በሽታዎች፥ ወረርሽኞች፥ ወዘተ፥ በዚህ ሁሉ መልኳ ስትታይ ዓለማችንን በዚህ ዓይነት መልክና ሁኔታ የፈጠራት ፈጣሪ መልካም አይደለም መባል ይቻል ይሆናል፡፡

ሦስት፤ መከራ እንዴትና ለምን ሊኖር በቃ?

ግን፥ ዓለም/ምድር ስትፈጠር እንዲህ ነበር ወይ? አይደለም፡፡ 'አይደለም' የሚለው ቃል ደምቆ ይሰመርበት፡፡ የአሁን የምድራችን መልክና ሁኔታ እግዚአብሔር ሰማይና ምድርን፥ ግዑዛንና ሕያዋን ፍጥረታትን ፈጥሮአቸው በነበረበት መልክ አይደለም፡፡ ሁሉን ከፈጠረ በኋላ በስድስተኛው ቀን፥ ሁሉንም አይቶ፥ "እግዚአብሔርም ያደረገውን ሁሉ አየ፥ እነሆም እጅግ መልካም ነበረ።" አለ፤ ዘፍ. 1፥31፡፡ ታድያ፥ መከራና የመከራ ስነ መለኮት እንዴት ተፈጠረ?

ይህ ክፍል ወደ ውድቀት ጠንቅ ይመራናል። ውድቀት ማለት አዳም የወደቀበት የመጀመሪያው ኃጢአት ነው። መከራ የኖረው ከውድቀት የተነሣ ነው። ውድቀት የኖረው ደግሞ ከነፃ ፈቃድ የተነሣ ነው። ነፃ ፈቃድ ሳይኖር ውድቀት ቢኖር ኖሮ፥ ነፃ ፈቃድ የሌለው ሰው ኃጢአት ስለሠራ፥ ተጠያቂው እግዚአብሔር ይሆናል።

'ሰው እንደሚወድቅ የሚያውቅ አምላክ የሚወድቅ ሰውን መፍጠሩ ሲጀመርስ ጥበብ ነውን?' ብለው የሚጠይቁ አሉ፡፡ ጥሩ ጥያቄ ነው። የሚወድቅ ፍጡርን መፍጠሩ ጥበብ ካልሆነ ሌላው አማራጭ ምን ሊሆን ነው? ሌላው አማራጭ፥ ወይ መምረጥ የማይችል ፍጡርን መፍጠር፥ ወይም ጭራሹኑ አለመፍጠር ነው፡፡

ነፃ ፈቃድ የሌለው ሰው ደግሞ እንደ አሻንጉሊት ወይም ሮቦት የተገጠመለትንና እንዲያደርግ የተሠራለትን ሥራ ብቻ ያደርጋል እንጂ መምረጥ አይችልም፡፡ እግዚአብሔር ሰውን የፈጠረው ደግሞ ለሰው ለራሱ ጥቅም ከፈጣሪው ጋር ኅብረትን በማድረግ ይደሰት ዘንድ ነውና፥ ከፈጠረ ነፃ ፈቃድ ያለውን ሰው መፍጠሩ ሞራላዊ ግዴታ ነው። የመጀመሪያው ሰው ይህንን ነፃነቱን ሲተገብር እግዚአብሔርን መታዘዝን ትቶ የተከለከለውን በማድረግ እግዚአብሔርንና ቃሉን ናቀ፤ ተላለፈም። ታሪኩ በዘፍ. 3 ይገኛል፡፡ እግዚአብሔር ፍጹም ቅድስናን የተላበሰ ቅዱስ ነውና ቅንጣትም ኃጢአት ባለበት ኅብረት ሊኖር አይችልምና ሰውና እግዚአብሔር ተለያዩ፡፡

አራት፤ መከራ በእግዚአብሔር እይታና ተካፋይነት

የሰውን ውድቀት ተከትሎ የኃጢአት መዘዝ የሆነው የተፈጥሮ መዛባት፥ የሰው ጭንቅና ስቃይ፥ በሌላው ላይ መክፋት ተከተለ። መከራና ሞት የውድቀት መዘዞች ናቸው እንጂ ሰማይና ምድር፥ ፍጥረታትና ሰው ሲፈጠሩ አብረው የተፈጠሩ ነገሮች አይደሉም። ሰው ከዔድን ገነት ከመውጣቱ በፊት ፍርድ ተበየነ፤ ቅጣት ተፈጸመ፤ ከወጣ በኋላም ብልሽቱ ቀጠለ። የኃጢአት እና የመዘዞቹ መኖር እግዚአብሔርን ተጠያቂ አያደርገውም። አንድ ነገር እንዳይሆን አላደረገም ወይም አልከለከለም ማለት እግዚአብሔር በዚያ ነገር መሆን ወይም መፈጸም ተስማምቷል ማለት አይደለም፡፡ እግዚአብሔር ሉዓላዊ አምላክ ቢሆንም በሰዎች ፈቃድ ላይ ግዴታን አይጭንም።

እግዚአብሔር አንድ ነገር እንዳይሆን አላደረገም ማለት በዚያ ነገር ተስማምቷል ወይም ፈቅዷል ማለት አይደለም፡፡ በአንጻሩ ደግሞ፥ ወደ ቅዱሳኑ የሚመጣ ማናቸውም ነገር ያለ እርሱ ፈቃድና እርሱ ሳያውቅ ይመጣል ማለትም አይደለም። አንዳንድ መከራዎችና ፈተናዎች በራሱ በእግዚአብሔር ፈቃድ እና በራሱ በእግዚአብሔርም ወደ ቅዱሳን ይመጣሉ፡፡ እንዲህ ከሆነ እነዚህ ፈተናዎችና መከራዎች ሥራና ግብ አላቸው ማለት ነው። ይህ እውነት ቅዱሳንን ግር ሊያሰኝ ይቻል እንጂ ግን እውነት ነው፡፡

ሁላችንም ከልባችን ስር የምናውቀው እውነትና የማንክደው ሐቅ፥ ከእግዚአብሔር ጋር የሚኖረን ግንኙነት የሚልቀውና የሚጠነክረው በድሎትና በቅንጦት ስንሆን ሳይሆን በፈተናና በመከራ ውስጥ ስናልፍ ነው፡፡ ያ ጊዜ የምንጾምበትና የምንጸልይበት፥ እርሱን ለመምሰል የምንጥርበትና በተወልን ምሳሌነት የምንሄድበት ጊዜ ነው። መንፈሳዊ ማንነታችን ተፈልቅቆ ይወጣል። ምንም ይሁን፥ ምንም ይምጣ፥ ከፊቱ ላንጠፋ፥ ከቤቱ ላንወጣ የምንምልበት ጊዜ ነው፡፡

ኢዮብ ቀድሞም መንፈሳዊ ሰው ነው። የደረሰበት ለምን እንደሆነ ሳይገባውም፥ "ሥጋዬን በጥርሴ እይዛለሁ፥ ሕይወቴንም በእጄ አኖራለሁ። እነሆ፥ ቢገድለኝ ስንኳ እርሱን በትዕግሥት እጠባበቃለሁ፤ ነገር ግን መንገዴን በፊቱ አጸናለሁ፡፡" አለ፤ ኢዮ 13፥14-15። ይህ ሰው ሲጨልምበት እየደመቀ መጣ። "እነሆ፥ ቢገድለኝ ስንኳ እርሱን በትዕግሥት እጠባበቃለሁ፤" ያለው ሰው፥ የትዕግሥት ምሳሌም ሆነ፤ ያዕ. 5፥11። በምንም የሰው መለኪያ ብንሰፍረው እኮ ኢዮብ የሆነበት ሁሉ ሊሆንበት የተገባው ሰው አይደለም፡፡ ደግነቱ መለኪያችን የሰው መለኪያ ብቻ ነው፤ የወደቀ ሰው መለኪያ።

በዮሐ. 15፥2 እንደተጻፈው፥ ሲያጠራን ብዙ ፍሬ እንድናፈራ ነው። ማጥራት መግረዝ ነው። ፈተና መከራና ስቃይ በእግዚአብሔር እጅ ውስጥ ያሉ መቅረጫ መሳሪያዎች ናቸው፡፡ ልጁን እንድንመስል፥ ፍለጋውን እንድንከተል የሚያደርጉን መሳሪያዎች ናቸው፡፡ "የተጠራችሁለት ለዚህ ነውና፤ ክርስቶስ ደግሞ ፍለጋውን እንድትከተሉ ምሳሌ ትቶላችሁ ስለ እናንተ መከራን ተቀብሎአልና።" 1ጴጥ. 2፥21። ምሳሌ ትቶልን ስለ እኛ መከራ የተቀበለው፥ እኛ ስለ ሌሎች መከራ ባንቀበልም፥ ለሌሎች አርዓያ ልንሆን፥ ምሳሌውን እንድንከተል ነው።

አንዲት በስቃይ ውስጥ እያለፈች ያለችን ክርስቲያን ለመጎብኘት የሄደ መጋቢዋ ሰቆቃዋን ከሰማ በኋላ፥ እግዚአብሔርንም ለማማረር መቅረቧን ከተረዳ በኋላ፥ ሻይ ልታቀርብ ስትሰናዳ፥ የሻይ ማስቀመጫ ኩርሲ ላይ ያለውን፥ ሴቲቱ ራስዋ በእጇ የሠራችውን እጅግ የሚያምር የጥልፍ ጨርቅ ገልብጦ በኩርሲው ላይ አነጠፈውና፥ ስትመለስ፥ 'ምን ዓይነት ሴት ናት እንዲህ የመሰለ የተመሰቃቀለ፥ ትርጉም የማይሰጥ ጥልፍ የጠለፈች ሴት? ደግሞ እንደዚህ ዓይነት አስጠሊ ነገር ለመሥራት ጊዜዋና ማቃጠሏ!' አለና በመገረም ይመለከት ጀመር። ኋላ ሻያቸውን እየጠጡ ሳለ ስለ ጥልፉ አነሣና፥ 'ይህንን ጥልፍ ስትጠልፊው በየት በኩል ነበር የምታዪው? በጌጡ ወይስ በፈርሱ?' አላት። በጌጡ በኩል እያየች እንደምትጠልፍ ነገረችው። 'አንድ ሰው የምትሠሪውን ሥራ በፈርሱ በኩል ብቻ ቢያይ ምን ይል ይመስልሻል? ጠየቃት፡፡ አልመለሰችለትም፤ መመለስም አላስፈለጋትም፡፡ 'አየሽ እግዚአብሔር ጌጥ ሲሠራ ለማየት ከእርሱ በኩል ሆነሽ ነው ማየት ያለብሽ።' አላት፡፡

"እግዚአብሔርንም ለሚወዱት እንደ አሳቡም ለተጠሩት ነገር ሁሉ ለበጎ እንዲደረግ እናውቃለን።" ሮሜ 8፥28። ነገር ሁሉ የሚለው ውስጥ መልካም ነገሮች እንዳሉ ሁሉ መልካም ያልሆኑ መከራዎችም መኖራቸው ይታወቃል። ነገሮቹ መልካም ባይሆኑም ለበጎ የመሆናቸው ምስጢር የሚገኘው በቀጣዩ ጥቅስ ነው። "ልጁ በብዙ ወንድሞች መካከል በኵር ይሆን ዘንድ፥ አስቀድሞ ያወቃቸው የልጁን መልክ እንዲመስሉ አስቀድሞ ደግሞ ወስኖአልና፤" ቁጥር 29። በቅዱሳን የሚሆኑ ማናቸውም ነገሮች ግባቸው የእኛን ክርስቶስን ለመምሰል መቅረጽ ነው፡፡

ይህንን ለማድረግ የገዛ ልጁን ሳይራራ በመስጠት ፈጽሞታል፡፡ "ለገዛ ልጁ ያልራራለት ነገር ግን ስለ ሁላችን አሳልፎ የሰጠው ያው ከእርሱ ጋር ደግሞ ሁሉን ነገር እንዲያው እንዴት አይሰጠንም?" ቁ. 32። መከራና ስቃይን ስናስብ እግዚአብሔር ራሱን ከመከራ ከልሎና ሸሽጎ ሰውን ብቻ የመከራ ገፈት ጠጪ ያደረገ ከመሰለን ተሳስተናል። እግዚአብሔር በሰው ከፋትና ስቃይ የተነሣ ሰውን በመፍጠሩ እስኪጸጸት ድረስ ነው ያዘነው። 'ተጸጸተ' የሚለው ቃል አቃሰተ፥ እህህ አለ፤ ማለት ነው። እንጂማ ሰው ተሳስቶ እንደሚጸጸት ያለውን ጸጸት እግዚአብሔር አይጸጸትም፤ እርሱ አይሳሳትምና፡፡

እግዚአብሔር በክርስቶስ ሆኖ የሰውን፥ የሰውነትን፥ ሰው የመሆንን መከራና ስቃይ ተካፍሏል። ሰው ሲሆን ለራሱ የተለየ ሥጋ አላዘጋጀም፤ መከራውንም አላቀለለም፡፡ ኃጢአትን አላደረገም እንጂ በሁሉ ተፈተነ፤ ስቃይንም ተቀበለ። ጌታ ሰው ሲሆን፥ በሥጋ ሲመጣ፥ ለራሱ ሌላ ሕግ አልደነገገም። በሕጉ፥ በወጉ መሠረት ነው እሜዳው ውስጥ የተጫወተው። ሰው ሲሆን የመከራን መንገድ እስከ ጥግ ተጉዞታል፡፡ ድህነትን ከተወለደበት ቀን ጀምሮ ያውቃል፤ በበረት ውስጥ ነው የተወለደው፤ ሉቃ. 2። ሲወለድ ብቻ አይደለም፤ ሲኖር ራሱን የሚያስጠጋበት ስፍራ አልነበረውም፤ ማቴ. 8፥20። ሲኖር ብቻ አይደለም፤ ሲሞትም የተቀበረበት መቃብር የተውሶ ነበረ፤ ማቴ. 27፥60። ለነገሩ፥ ለ3 ቀን ቆይታ የግዢ መቃብር ይበዛል። ጌታ እጦትን የሚያውቅ ነበር፤ እጦትን ብቻ ሳይሆን "የሕማም ሰው ደዌንም የሚያውቅ ነው፤" ኢሳ. 53፥3። ጕስቍልናን ያውቃታል፤ ለስቃይ እንግዳ አይደለም፡፡ ለምንፈተንበት ፈተናና ለምናልፍበት እንግልትና መከራ ባይተዋር አይደለም።

እኛ ባለፍንበት ጎዳና እርሱ ሄዶ፥ እርሱ ባለፈበት ጎዳና መስቀሉን ተሸክመን እንድንከተለው ጋበዘን፤ ማቴ. 16፥24-25፤ ሉቃ. 9፥23-24። ይህ ጎዳናና ይህ መከተል ሐዋርያቱም፥ ደቀ መዛሙርቱም፥ የቀደሙት ቅዱሳንና አብያተ ክርስቲያንም ያለፉበት ጎዳና፥ ያስተማሩትም ትምህርት ነው፤ ሮሜ. 5፥3፤ ያዕ. 1፥2-4። መከራ የመንፈሳዊ ሕይወት ማላቂያና የእምነት ማንጠሪያ እሳት ነው፤ 1ጴጥ. 1፥7-8። ክርስቶስ የመከራ ምሳሌያችን ነው፤ "የእምነታችንንም ራስና ፈጻሚውን ኢየሱስን ተመልክተን፥ በፊታችን ያለውን ሩጫ በትዕግሥት እንሩጥ፤ እርሱ ነውርን ንቆ በፊቱም ስላለው ደስታ በመስቀል ታግሦ በእግዚአብሔር ዙፋን ቀኝ ተቀምጦአልና።" ዕብ. 12፥1-2። "በግፍ መከራን የሚቀበል ሰው እግዚአብሔርን እያሰበ ኃዘንን ቢታገሥ ምስጋና ይገባዋልና። ኃጢአት አድርጋችሁ ስትጎሰሙ ብትታገሡ፥ ምን ክብር አለበት? ነገር ግን መልካም አድርጋችሁ መከራን ስትቀበሉ ብትታገሡ፥ ይህ ነገር በእግዚአብሔር ዘንድ ምስጋና ይገባዋል። የተጠራችሁለት ለዚህ ነውና፤ ክርስቶስ ደግሞ ፍለጋውን እንድትከተሉ ምሳሌ ትቶላችሁ ስለ እናንተ መከራን ተቀብሎአልና። እርሱም ኃጢአት አላደረገም፥ ተንኰልም በአፉ አልተገኘበትም፤ ሲሰድቡት መልሶ አልተሳደበም መከራንም ሲቀበል አልዛተም፥ ነገር ግን በጽድቅ ለሚፈርደው ራሱን አሳልፎ ሰጠ፤" 1ጴጥ. 2፥19-23።

ፍለጋውን እንድንከተል ክርስቶስ ስለ እኛ መከራን ተቀብሎ የተወልን ምሳሌን ነው። ይህ ምሳሌ የተባለው ቃል፥ ሁፖግራሞስ በላዩ የሚጻፍበት ካርቦን ኮፒ እንደማለት ነው። በላዩ የሚኬድበት የተቀደደ ፈር፥ ንድፍ ወይም ትልም ነው።

አምስት፤ የመከራ ምሳሌዎች

መከራ በምድር መኖሩን ስናስብ ሦስት ነገሮችን አያይዘን እናስተውላለን።

አንደኛ፥ ቀድሞ ያልነበረና መጤ መሆኑን እናስባለን። መከራ የኃጢአት ወይም የቀዳሚው ውድቀት መዘዝ ነው።

ሁለተኛ፥ ከመጀመሪያዎቹ ጀምሮ እስከ መጨረሻው ሰው ሁሉም በመከራ ውስጥ ማለፋቸው ነው። የምድራዊ መከራችን መጠን ይለያይ እንጂ ሳይቀምሳት የሚቀር ማንም የለም። ቢያንስ ሁሉ በኃጢአት ምክንያት ከእግዚአብሔር ክብር ጎድለው፥ በክርስቶስ የታረቁትም እስኪታረቁ ድረስ ከእርሱ ተለይተዋል፤ ደግሞም ሁሉ አካላዊ ሞትን ይሞታሉ፡፡

ሦስተኛ፥ መከራ ዘላለማዊ አይደለም፡፡ አለመሆኑ ግን በክርስቶስ ላመኑት ነው። ዘላለማዊ ጕስቍልና፥ የዘላለም ቅጣትና እሳት መኖራቸው ተጽፎአል፤ ዳን. 12፥2፤ ማቴ. 25፥41-46። እዚህ በተከታታይ የምንመለከተው ቅዱሳንን በተመለከተ ነውና፥ ቅዱሳንን በተመለከተ መከራ ጊዜያዊ ብቻ ነው። በዚህ ሥጋ እና በዚህች ምድር እስካለን ድረስ ብቻ በአንፃራዊ መጠን የምናልፍበት ጎዳና ነው፡፡ መከራ ሁሉንም ከነካ ቅዱሳንም የዚህ ትልቅ ስብስብ ንዑስ ስብስብ ናቸው።

ከላይ ያየናቸው ሁለተኛውና ሦስተኛው ነጥቦች ወደ ምሳሌዎቻችን ይመሩናል። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ብዙ ቅዱሳን በመከራ አልፈዋል። መከራን በመጀመሪያ የቀመሱት የመጀመሪያዎቹ ወላጆቻችን አዳምና ሔዋን ናቸው። 'እነ አዳም በራሳቸው ጥፋት የወደቁ ናቸውና የመከራ ምሳሌ መደረግ የለባቸውም' ማለት ይቻላል። ተገቢ አሳብም ነው። ለምን ያህል ጊዜ እንደሆነ ባናውቅም መከራና ስቃይ የሌለበትን ጊዜና ስፍራ የቀመሱት የመጀመሪያና እስካሁን የመጨረሻ ሰዎችም ናቸው። የወደቁት በፈተና ቢሆንም በምርጫና በፈቃድ ነው፡፡

ሁለተኛው አዳም፥ ክርስቶስ በመከራ አልፎ ምሳሌ እንደሆነልን ቀደም ሲል አይተናል። የክርስቶስ ሞቱ ተውላጣዊ ወይም ምትካዊ ሞት ቢሆንም፥ ኃጢአትን አያውቅምና በመከራ ማለፍ የተገባው አልነበረም፡፡ አምላክነቱን ሳይተው በዚህ ሥጋና በዚህች በተረገመች ምድር በመኖሩ የመከራ ብቻ ሳይሆን የሞትም ተቀባል ሊሆን በሥጋና በደም ተካፈለ፤ ዕብ. 2፥14-15። "እርሱ ራሱ ተፈትኖ መከራን ስለ ተቀበለ የሚፈተኑትን ሊረዳቸው ይችላልና።" ዕብ. 2፥18። የሚፈተኑትን በመከራቸው ሊረዳቸው ይችላልና ማለት ፈተና አለ፤ መከራ አለ፤ ረጂም አለ ማለት ነው እንጂ ፈተናና መከራ ተወገዱ ማለት አይደለም፡፡

በዚህ የአዳም ሥጋና በዚህች የወደቀች ምድር ስለተገኙ ብቻ ቅዱሳን መከራን መቀበል ወድቆባቸዋል፡፡ ምድር ከእርግማን የተነሣ የምታልፍበት የተፈጥሮ መቃወስ በነዋሪዎቿ ላይ ማንንም ሳይለይ ጉዳት ያስከትላል። ይህ ቅዱሳንን አይለይም። ወደ ቅዱሳን የሚመጣ ፈተናና መከራ በእግዚአብሔር በቀጥታ እንደሚመጣም ተጽፎአል፡፡ ከብሉይ ኪዳን ኢዮብ የደረሰበት ሁሉ የደረሰበት የጥፋት ቅጣት አይደለም፡፡

በክርስቶስ መሆን ከመከራ የጸዳ ሕይወትን እንደሚያቀዳጀን መጽሐፍ ቅዱስ አያስተምርም።

ስድስት፤ መከራ ሲገጥመን ምን እንሁን? ምን እናድርግ?

መከራ በምድር መኖሩንና ቅዱሳንም በመከራ ውስጥ እንደሚያልፉ ቀደም ሲል አይተናል። በእግዚአብሔር የምናምን እኛ፥ የእግዚአብሔር ልጆች እና ቅዱሳን ተብለን የተጠራን እኛ በመከራ ውስጥ ስናልፍ ብዙ ምርጫዎች ከፊታችን ሊደረደሩ ይችላሉ፡፡ መከራ እንደሌለ መቁጠር ወይም መከራንና ስቃይን መካድ፥ መፍራትና መስጋት፥ መጠበብና መጨነቅ፥ ማማረርና መከፋት፥ ማጕረምረም፥ ከእግዚአብሔር ጋር መጣላትና እርሱን ላለመከተል መምረጥ፥ ከእርሱ መራቅና እርሱን መካድ፥ ለብቻ መሸከም፥ ከሌሎች ጋር መካፈል፥ በመጽናት እርሱን መከተል፥ ያንን መከራ ለመቀበል የበቁ በመሆን መደሰት፥ ወዘተ።

በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የምናገኛቸው ብዙ ሰዎች ከነዚህ አንዱን ወይም ሁለቱን አድርገዋል። የኢዮብ ሚስት "ስደብና ሙት" ብላው ነበር። "እስከ አሁን ፍጹምነትህን ይዘሃልን? እግዚአብሔርን ስደብና ሙት አለችው፡፡" ኢዮ. 2፥9። እርሷ ብትሆን ታደርገው ነበር ማለት ነው። ኢዮብ ግን፥ "አንቺ ከሰነፎች ሴቶች እንደ አንዲቱ ተናገርሽ፤ ከእግዚአብሔር እጅ መልካሙን ተቀበልን፥ ክፉ ነገርንስ አንቀበልምን? አላት። በዚህ ሁሉ ኢዮብ በከንፈሩ አልበደለም።" ኢዮ. 2፥10። ይህ እስከ ፍጻሜ በመታገሥ የጸናበት አቋሙ ነው። "እነሆ፥ በትዕግሥት የጸኑትን ብፁዓን እንላቸዋለን፤ ኢዮብ እንደ ታገሠ ሰምታችኋል፥ ጌታም እንደ ፈጸመለት አይታችኋል፤ ጌታ እጅግ የሚምር የሚራራም ነውና፡፡" ያዕ. 5፥11።

ኢዮብ ብቻ ሳይሆን ነቢያትም በዚህ መንገድ መሄዳቸው ተጽፎአል፡፡ "ወንድሞች ሆይ፥ የመከራና የትዕግሥት ምሳሌ የሆኑትን በጌታ ስም የተናገሩትን ነቢያትን ተመልከቱ፡፡" ያዕ. 5፥10። እንደ ምሳሌ ኤርምያስን መውሰድ እንችላለን። የእግዚአብሔርን ቃል በእውነት ስለተናገረ መከራን በመታገስ ተቀበለ፤ ተቀበለ እንጂ አልተበቀለም፡፡ ዳዊት በመከራ ሲያልፍ ያዘነበት፥ የታወከበት ጊዜ አለ። በእግዚአብሔር ግን አላማረረም፤ እንዲያውም "በአምላኩ በእግዚአብሔር ልቡን አበረታ፤" 1ሳሙ. 30፥6። ልቡን አጨከነ፤ ተቀኘ፤ ዘመረ፤ "ልቤ ጨካኝ ነው፥ አቤቱ፥ ልቤ ጨካኝ ነው፤ እቀኛለሁ፥ እዘምራለሁ፡፡" መዝ. 57፥7። ይህን ያለው ምንም ባላጠፋበት ሳኦል ሲያሳድደው በዋሻ ሆኖ ነው። መከራ ወደ እግዚአብሔር ያቀርበናል፤ ከእርሱ ጋርም ያጣብቀናል፡፡

ለቅዱሳን በሁሉም ጊዜ፥ በተለይም በመከራ ጊዜ እግዚአብሔርን ማወቅና ከእርሱ ጋር መጣበቅ ሁነኛው የአለመፍራት፥ የአለመናወጥ እና የመጽናት መንገድ ነው። ይህንን የተመለከቱ እጅግ ብዙ ምንባባት ይገኛሉ፡፡ ጥቂት ብቻ እንይ።

በአስጨናቂ ጊዜ እግዚአብሔር አብሮን ይሆናል፤ "በሞት ጥላ መካከል እንኳ ብሄድ አንተ ከእኔ ጋር ነህና ክፉን አልፈራም፤" መዝ. 23፥4። በመከራ ረዳታችን ነው፤ "አምላካችን መጠጊያችንና ኃይላችን፥ ባገኘን በታላቅ መከራም ረዳታችን ነው።" መዝ. 46፥1። ሁሌም አብሮን ነው፤ ግን በመከራ በግልጽ አብሮን ይሆናል፤ "በመከራውም ጊዜ ከእርሱ ጋራ እሆናለሁ፤" መዝ. 91፥15። ደገፋችን ይሆናል፤ "በመከራዬ ቀን ደረሱብኝ፤ እግዚአብሔር ግን ደገፋዬ ሆነ፤" 2ሳሙ. 22፥19።

እርሱ እግዚአብሔር ስለ እኛ ያስባልና ጭንቀታችንን በእርሱ ላይ እንድንጥል ተነግሮናል፤ 1ጴጥ. 5፥7። በመከራችን ያጽናናናል፤ 2ቆሮ. 1፥4። እርሱ በቅዱሳኑ ጭንቅ ይጨነቃል፤ ኢሳ. 63፥9። ጌታ በሥጋ ሲመጣ እንደኛ የተፈተነ ነውና በድካማችን ይራራልናል፤ ዕብ. 4፥15-16።

የእግዚአብሔር አብሮነት ትልቁ ሆኖ፥ የሌሎች ቅዱሳን እምነት፥ መገኘት፥ መጽናት፥ ማጽናናት፥ ጸሎት የመከራ መድኃኒት ነው፤ እንዲያውም መከራን ወደ ደስታ የመለወጥ እና የመመካት ኃይል አለው፤ ሮሜ. 5፥3-4፤ 2ቆሮ. 1፥4-11፤ 7፥4፤ 1ተሰ. 3፥7፤ 2ተሰ. 1፥4። የኛ ፈተና የሌሎች መጽኛም መሆኑ እውነት ነው።

እንደ እነዚህ ከላይ እንደ ተመለከትናቸው የመሰሉ በመቶዎች የሚቆጠሩ ጥቅሶች በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ይገኛሉ፡፡ እምነታችን የሚፈተሽበትን ፈተናና ስደት፥ መከራና ጭንቀት እንዲያውም እንደ ሙሉ ደስታ ቁጠሩት ተብለናል፤ "ወንድሞቼ ሆይ፥ የእምነታችሁ መፈተን ትዕግሥትን እንዲያደርግላችሁ አውቃችሁ፥ ልዩ ልዩ ፈተና ሲደርስባችሁ እንደ ሙሉ ደስታ ቍጠሩት፤" ያዕ. 1፥2-3። ይህ በንባብ ጊዜ ቀላል እንደሆነው፥ በእንባ ጊዜ ቀላል አይደለም። ጌታ ራሱ በስደታችን ደስ እንዲለንና ሐሴት እንድናደርግ አስተምሮአል፤ "ሲነቅፉአችሁና ሲያሳድዱአችሁ በእኔም ምክንያት ክፉውን ሁሉ በውሸት ሲናገሩባችሁ ብፁዓን ናችሁ። ዋጋችሁ በሰማያት ታላቅ ነውና ደስ ይበላችሁ፥ ሐሴትም አድርጉ፤ ከእናንተ በፊት የነበሩትን ነቢያትን እንዲሁ አሳድደዋቸዋልና።" ማቴ. 5፥11-12።

አንድ ቀን መከራችን እንዳለፈ ውኃ ላይታሰብ የሚያልፍበት ጊዜ ይመጣል። ያኔ፥ ለእኛ ከሚገለጠው ዘላለማዊ ክብር አንጻር የአሁኑ መከራና ስቃይ እንደነበረ እንኳ አይቆጠርም፤ "ለእኛም ይገለጥ ዘንድ ካለው ክብር ጋር ቢመዛዘን የአሁኑ ዘመን ሥቃይ ምንም እንዳይደለ አስባለሁ፡፡" ሮሜ. 8፥18። መጽናት ዋጋ ዋጋ ይጠይቃል፤ ጊዜያዊ ዋጋ ያስከፍላል፤ በመጨረሻው ግን ዘላለማዊ ዋጋ ይከፍላል፡፡

ሰባት፤ መደምደሚያ

ባለፉት ስድስት ክፍሎች ከመግቢያው በመንደርደር ፍልስፍናዊና አመክንዮአዊ የሆነውን ጥያቄ፥ እግዚአብሔር ለመሆኑ አለ? ከኖረስ መልካም አምላክ ነው? ሁሉንስ ይችላል? መልካም ሆኖ ሁሉን ከቻለ ለምን ስቃይና መከራ በምድር ሆነ? የሚለውን ጥያቄ በትንሹ አየን። ሲጀመርስ መከራ ለምን ኖረ? ወይም ለምንና እንዴት ሊኖር በቃ? የሚለውን ጥያቄም በትንሹ ሄድንበት። መከራ በኛ ብቻ ሳይሆን በእግዚአብሔር አንጻር ሲታይ ምን እንደሚመስልና የመከራ ምሳሌ የሚሆኑ አንድ ሁለት ሰዎችን ከቃሉ አይተን፥ እናስ መከራ ሲገጥመን ምን እንሁን? እንዴት እናስተናግድ የሚለውን አይተን ጨረስን።

ሴሚነሪ ሳለሁ የPastoral Counseling ኮርሶችን ስንወስድ ኤሊሰቤት ኩብለር-ራስ Elisabeth Kübler-Ross የጻፈችው አንድ መጽሐፍ፥ On Death and Dying የንባብና የአጭር ጽሑፍ የቤት ሥራችን ነበረ። ይህች ሴት የምትታወቅበት Kübler-Ross model የተባለው አምስት ቃላትን ያቀፈ የኀዘንን መጋፈጫ እርከኖች ነው። ራስዋም ገና በ5 ዓመቷ ነው ከሞት ጋር የተፋጠጠችውና የኋላ ትምህርቷና ጥናቷ፥ የዕድሜ ልክ ሥራዋም ይኸው ጉዳይ ሆነ። እነዚህ ቃላት፥ Denial, Anger, Bargaining, Depression, Acceptance

ከኦፕራ ዊንፍሪ ጋር በ1980 ባደረገችው አንድ ቃለ ምልልስ፥ 'When you are healthy and everything goes well, nobody wants to think about it which is ridiculous;... Fear and guilt are the only enemies of man. You do not appreciate life and everything is nice and smooth until something hits you then you begin to think about it and our values are so distorted.' ብላ ነበር።' ኤሊሰቤት በክርስቲያን ቤተ ሰብ ውስጥ ተወልዳ ብታድግም በእምነቷ ክርስቲያን አልነበረችም፡፡ ኋላ እንዲያውም ወደ mysticism እና channeling ገብታ ነበር። በዕድሜዋ መጨረሻ ራስዋም በምድራዊ መከራና በስቃይ አልፋለች፤ የምትሞትበትን ቀን ለመወሰንም ተመኝታና ፈጥና ባለመሞቷ እግዚአብሔርን ረግማም ነበር። በቃለ ምልልሷ እንዳለችው፥ ሕይወት ትርጉም የሚኖረውና የሚደነቀው ኑሮ ሲናጋ ነው። በዚህ ሁሉ ግን ያስተማረቻቸውን አምስቱን ቃላት ኖራቸዋለች።

በመከራ ስነ መለኮት ጽሑፍ መጨረሻ ለምን Elisabeth Kübler-Rossን መጥቀስ አስፈለገ? በምድር ላይ ስቃይና መከራ አለ፤ ፍጻሜው ወይም ድምድማቱ ሞት ነው፡፡ ይህች ሴት ስለ ሞትና መሞት ብዙዎችን ያስተማረች ሴት ናት። ዓለማውያንም እንኳ መከራና ፈተናን ብቻ ሳይሆን የማይቀረውን የመጨረሻ ጠላት ሞትን የሚጋፈጡበት መጋፈጥ አለ፤ ያንን ያስተማረች ሴት ናት፡፡ ስለ ሞት እና መሞት ሊቅ ናት፤ ግን ሞት የሚገደልበት ቀን እንደሚመጣ አታውቅም፡፡

ሐዋርያው ጳውሎስ ጌታን በሞቱ እንኳ ሊመስለው እስኪመኝ ሞት አፈንፍነው የሚፈልጉትም ባይሆን በኩራትና በሞገስ የሚጋፈጡት ጠላት ነው። ሞት የውድቀትና በውድቀት መዘዝ የመጣብን የመከራ ጫፍ ወይም ቁንጮ ነው። ኑሮአችን ከመከራ የጸዳም ይሁን፥ ወይም በመከራ የተሞላ፥ ወይም በሁለቱ መካከል በየትኛውም መገኛ ይሁን፥ ብቻ ኖረን እንሞታለን። የኋለኛው ጠላት የሚሻረው ሞት ነው፤ 1ቆሮ. 15፥26። ሞት ጠላት ብቻ ሳይሆን የሚሻርም ነው። የሚሻር ማለት ኃይል የሌለው የሚደረግ ማለት ነው፡፡

መውጊያው የተወሰደ መሆኑን እንዲህ ገልጦታል፤ "ሞት ሆይ፥ መውጊያህ የት አለ? ሲኦል ሆይ፥ ድል መንሣትህ የት አለ? የሞት መውጊያ ኃጢአት ነው የኃጢአትም ኃይል ሕግ ነው፤" 1ቆሮ. 15፥55-56። በኃጢአት አማካይነት መምጣቱ የነ አዳም ውድቀት መዘዝነቱ ነው።

የአዲስ ሥርዓት ቃል ተገብቶልናል፤ "እንባዎችንም ሁሉ ከዓይኖቻቸው ያብሳል፥ ሞትም ከእንግዲህ ወዲህ አይሆንም፥ ኀዘንም ቢሆን ወይም ጩኸት ወይም ሥቃይ ከእንግዲህ ወዲህ አይሆንም፥ የቀደመው ሥርዓት አልፎአልና ብሎ ሲናገር ሰማሁ።" ራእ. 21፥6። ይህ የሥጋ ኑሮ የቀደመው ሥርዓት የሚባልበት ዘመን ይመጣል። ኀዘን፥ ጩኸት፥ ሥቃይ ተፈልገውም ላይገኙ፥ ላይታሰቡ ይወገዳሉ። ይህ አሁን ያለንበት፥ 'የቀደመው ሥርዓት' ያልፋል። ጽድቅ የሚኖርባት አንዲ ሰማይና ምድር ተስፋ ተሰጥቶናል፤ 2ጴጥ. 3፥13።

ሶፋር ኢዮብን፥ "መከራህንም ትረሳለህ፤ እንዳለፈ ውኃ ታስበዋለህ።" አለው። ኢዮ. 11፥16። ኢዮብም መከራውን እንዳለፈ ውኃ አሰበው። ያ በምድር ነው። በዘፍጥረት መጀመሪያ ወደ ሰው ሕይወት በውድቀት አማካይነት የገቡት መከራና ሞት በፍጻሜ ዘመናት ይወገዳሉ። የሞት መውጊያ በክርስቶስ ሞት ሊወሰድ፥ በሞት ላይ ሥልጣን ያለውን በሞቱ ሊሽር መጣ፤ ዕብ. 2፥14-15። የስቃይ ሁሉ፥ የመከራ ሁሉ ቁንጮ ብቻ ሳይሆን ጫፍም የሆነው ሞት ራሱም የሚገደልበት ቀን ይመጣል፤ "ሞትና ሲኦልም በእሳት ባሕር ውስጥ ተጣሉ፡፡ ይህም የእሳት ባሕር ሁለተኛው ሞት ነው።" ራእ. 20፥14::

የመዳናችንን ራስ በመከራ የፈጸመው (ዕብ. 2፥10) እርሱ ክብር የተገባው ነው። አሜን፤ ክብር የተገባው ነው፡፡

ተፈጸመ፡፡