የሰውን ልጅ ደኅንነት፣ አምልኮንና የፍጻሜ ዘመን ተስፋን የሚያያይዝ

የክርስቶስ ንጉሥነት

የጥንቷ ቤተ ክርስቲያን ስብከት ማዕከል “ኢየሱስ ጌታ ነው” የሚለው መሠረታዊ እወጃ ነው። ይህ እወጃ ሃይማኖታዊ ብቻ ሳይሆን ጥልቅ ፖለቲካዊ አንድምታም ነበረው፤ ምክንያቱም በሮማ ግዛት ሥር ባለ ዓለም ውስጥ “ቄሣር ጌታ ነው” የሚለውን የግዴታ አዋጅ የሚሞግትና ከምድራዊው ገዥ በላይ የኢየሱስን የበላይ ሥልጣን የሚያውጅ በመሆኑ ነው። "ኢየሱስ ጌታ እንደ ሆነ በአፍህ ብትመሰክር እግዚአብሔርም ከሙታን እንዳስነሣው በልብህ ብታምን ትድናለህና" (ሮሜ 10፥9)። ኢየሱስን ጌታ ብሎ መመስከር ማለት ከፍተኛው ታማኝነት የሚገባው ለቄሣር ሳይሆን ለሰማያዊው ንጉሥ መሆኑን በተግባር መቀበል ነው።

†

የክርስቶስ ንጉሥነት የሰውን ልጅ ደኅንነት፣ የክርስቶስን አምላካዊ ጌትነት፣ አምልኮንና የፍጻሜ ዘመን ተስፋን የሚይዝ ታላቅ መለኮታዊ ጭብጥ ነው። ከኦሪት ዘፍጥረት የሴቲቱ ዘር ተስፋ (ዘፍ. 3፥15) እስከ ዮሐንስ ራእይ የድል አድራጊው በግ ንግሥና (ራእይ 19፥16) ድረስ ያሉት ቅዱሳት መጻሕፍት የእግዚአብሔርን ቤዛዊ ዓላማ የሚያቀርቡት በዚህ ንጉሣዊ ማዕቀፍ ውስጥ ነው። የክርስቶስ ንጉሥነት እንዲሁ ረቂቅ ምሳሌ ወይም ምኞት ሳይሆን፣ የእርሱን ማንነት፣ በሰማይና በምድር የተሰጠውን ፍጹም ሥልጣን (ማቴ. 28፥18) እና የማዳን ሥራ የሚወስን ሁሉን አቀፍ እውነታ ነው። ኢየሱስን "ንጉሥ" ብሎ ማወጅ ማለት በፍጥረት፣ በታሪክና በቤዛው ማኅበረሰብ ላይ ያለውን ፍጹም ሉዓላዊነት መቀበል ብቻ ሳይሆን፣ እያንዳንዱን የሕይወት ክፍል ለጌትነቱ ማስገዛትንም ይጨምራል። በዳዊት ዙፋን ላይ ለዘላለም የሚቀመጠው እርሱ (ኢሳ. 9፥7)፣ የእግዚአብሔርን መንግሥት ማወጅ ብቻ ሳይሆን፣ መንግሥቱን በራሱ አካልና ሕይወት ይዞ መጥቷል፤ በአገልግሎቱም አስጀምሮታል። ክርስቶስ በሚነግሥበት ስፍራ ሁሉ የእግዚአብሔር መንግሥት አለ።

ደኅንነት ከፍትሐ-ብሔር የኃጢአት ዕዳ ነጻ መውጣት ብቻ ሳይሆን፣ "ከጨለማ ሥልጣን አዳነን... ወደ ፍቅሩ ልጅ መንግሥት አፈለሰን" (ቆላ. 1፥13) እንደሚል ቃሉ፣ ከጨለማ ግዛት ወደ ክርስቶስ ቸር አገዛዝ መሸጋገር ነው።

ስለዚህ ድነት ይቅርታንና መጽደቅን ብቻ ሳይሆን፣ ለንጉሡ የሚቀርብ ፍጹም ታማኝነትንና ቅዱስ መታዘዝንም ያካትታል። ወንጌል "ክርስቶስ ያድናል" የሚል የምሥራች ብቻ ሳይሆን፣ "ክርስቶስ ጌታና ንጉሥ ሆኖ ይነግሣል" የሚል የሥልጣን ዐዋጅም ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ እንዳረጋገጠው፣ እግዚአብሔር ያለ ልክ ከፍ ከፍ አድርጎታል፤ "ጉልበት ሁሉ በሰማይና በምድር ከምድርም በታች በኢየሱስ ስም ይንበረከክ ዘንድ፥ መላስም ሁሉ ለእግዚአብሔር አብ ክብር ኢየሱስ ክርስቶስ ጌታ እንደ ሆነ ይመሰክር ዘንድ" (ፊልጵ. 2፥9-11) ከስም ሁሉ በላይ የሆነውን ስም ሰጥቶታል። እውነተኛ ደቀመዝሙርነት ይህንን የንጉሡን ጌትነት በዕለታዊ ሕይወት መኖር ማለት ነው።

የክርስቶስ ንጉሥነት ለቤተክርስቲያን የሚሰጣት ተስፋ ድል አድራጊነት ነው። በታሪክ ውስጥ የሚነሱና የሚወድቁ፣ የሚያስፈሩና የሚያልፉ ምድራዊ መንግሥታት ቢኖሩም፣ የክርስቶስ መንግሥት ግን ዘላለማዊና የማይናወጥ ነው (ዳን. 7፥14)። ይህ እውነት ለሚሰደዱና መከራ ለሚቀበሉ ቅዱሳን ታላቅ መጽናኛን ይሰጣል፤ ምክንያቱም መጨረሻው በንጉሡ የድል አዋጅ የታተመ ነውና። የዓለም መጨረሻ ድምዳሜ፣ "የዓለም መንግሥት ለጌታችንና ለእርሱ ለክርስቶስ ሆነች፥ ለዘላለምም እስከ ዘላለም ይነግሣል" (ራእይ 11፥15) የሚለው ሰማያዊ መዝሙር ነው። ንጉሥ ክርስቶስ ይመጣል፤ በእርሱ የሚያምኑትም ታምነው እስከ መጨረሻው ከጸኑ ከእርሱ ጋር ይነግሳሉ (2ኛ ጢሞ. 2፥12)።

የሚመጣው ንጉሥ መሲሐዊ ትንቢቶች

ያህዌ - ፍፁም ንጉሥ

ብሉይ ኪዳን ንጉሥነት በመጀመሪያ ደረጃ የራሱ የያህዌ / የእግዚአብሔር መሆኑን በጽኑ ይመሰክራል። እግዚአብሔር አገዛዙ ሰማይና ምድርን የሚያጠቃልል፣ ሉዓላዊ፣ ዘላለማዊና አቻ የሌለው ንጉሥ ነው። በእስራኤል ታሪክ መጀመሪያ ላይ፣ ቀይ ባሕርን ከተሻገሩ በኋላ ሙሴ "እግዚአብሔር ለዘላለም ይነግሣል" (ዘጸ. 15፥18) ብሎ የዘመረው ይህንኑ እውነት ነው። መዝሙር 24፥7–10 እና መዝሙር 47፥2–7 ያሉ የንጉሥነት መዝሙራት የእግዚአብሔርን ንጉሣዊ ግርማ ያወድሳሉ፤ እርሱም "በምድር ሁሉ ላይ ታላቅ ንጉሥ" መሆኑን ያስተጋባሉ። መለኮታዊ ንጉሥነት በእስራኤል አምልኮ ብቻ የተገደበ ሳይሆን፣ ወደ ፍጥረት ሁሉ የሚዘልቅ ኮስሚክ ሉዓላዊነት ነው።

"የዙፋንህ መሠረት ጽድቅና ፍርድ ነው፤ ምሕረትና እውነት በፊትህ ይሄዳሉ።" (መዝሙር 89፥14)። የእግዚአብሔር ንጉሥነት በጽድቅ፣ በቅድስናና በፍትሕ ላይ የተመሠረተ ነው። ሥልጣናቸው በኃጢአት፣ በጉቦና በግል ጥቅም ከሚበላሸው ምድራዊ ነገሥታት በተቃራኒ፣ የእግዚአብሔር አገዛዝ በሥነ-ምግባር ፍጹምና በቃል-ኪዳን ታማኝ ነው። አገዛዙ ሥርዓትን ያጸናል፣ የድሆችን መብት ይጠብቃል፣ የፍትሕንም ድል ያረጋግጣል።

በመሆኑም እስራኤላውያን እንደ አሕዛብ ልማድ ምድራዊ ንጉሥ እንዲነግሥላቸው በጠየቁ ጊዜ፣ እግዚአብሔር ለሳሙኤል "በእነርሱ ላይ እንዳልነግሥ እኔን ናቁ እንጂ አንተን አልናቁም" (1 ሳሙ. 8፥7) በማለት፣ ጥያቄያቸው የእግዚአብሔርን ቀጥተኛ ንጉሥነት በመግፋታቸው ምክንያት እንደ ክህደት ተቆጥሮባቸው ነበር። ይህም የሚያሳየው መጽሐፍ ቅዱሳዊው ንጉሥነት መሠረቱና ምንጩ እግዚአብሔር ራሱ እንደሆነ ነው።

ሰብዓዊ ንጉሥነት በመለኮታዊ ሥልጣን ሥር

በዚህ መለኮታዊ ንጉሥነት ውስጥ፣ እስራኤል በሰብዓዊ ንጉሥነት የነበራት ተሞክሮ ተስፋንና ውጥረትን በአንድ ላይ ይዞ መጥቷል። በ1 ሳሙኤል 8 ላይ ሕዝቡ ንጉሥ እንዲሰጣቸው ያቀረቡት ጥያቄ፣ በሰብዓዊ አገዛዝ ውስጥ ያለውን አለመረጋጋት ይገልጣል። ነገር ግን ዘዳግም 17፥14-20 ቀደም ብሎ ንጉሡ የእግዚአብሔርን ሕግጋት የሚያነብ፣ በሀብትና በኃይል የማይመካ መሆን እንዳለበት ደንግጎ ነበር። ቅዱሳት መጻሕፍት ሰብዓዊ ንጉሥነትን በመለኮታዊ ሉዓላዊነት ሥር ያለ ውክልናዊ ሥልጣን እንደሆነ ያስተምራሉ። ሰብዓዊ ነገሥታት በራሳቸው ፍጹም ሥልጣን የላቸውም፤ ይልቁንም በእውነተኛው ንጉሥ በእግዚአብሔር ፊት ተጠያቂ የሆኑ የቃል-ኪዳን አገልጋዮችና እረኞች ናቸው።

ነገሥታት ለእግዚአብሔር ሕግ ታዝዘው ሲገዙ (እንደ ኢዮስያስና ሕዝቅያስ) ለሕዝቡ የበረከት መሣሪያ ይሆናሉ፤ ሲያምጹና ወደ ጣዖት አምልኮ ሲያዘነብሉ (እንደ አክዓብ) ግን የፍርድና የጥፋት ወኪል ይሆናሉ። ከሳኦል እስከ ሴዴቅያስ የነበሩት የእስራኤል ነገሥታት ውድቀት የወደቀውን የሰው ልጅ ሥልጣን ውስንነት በማጋለጥ፣ የእግዚአብሔርን አገዛዝ ፍጹም በሆነ መልኩ ለሚወክልና በጽድቅ ለሚፈርድ አንዱ ጻድቅ ንጉሥ ያለውን ናፍቆት አሳድጎታል።

የዳዊት ቃል-ኪዳን

በ2 ሳሙኤል 7፥12–16 ላይ እግዚአብሔር ለዳዊት "ዙፋንህም ለዘላለም ይጸናል" በማለት የዘላለም የንግሥና ዙፋን እንደሚመሠርትለት የገባው ቃል-ኪዳን፣ የመሲሐዊ ተስፋ የማዕዘን ድንጋይ ነው። የጸናው የዳዊት ዙፋን ተስፋ፣ ከታሪካዊዎቹ የዳዊት ተተኪዎች ድካምና ውድቀት በላይ የሚመለከት ሰፊ ራእይን ወልዷል። የእስራኤል ምድራዊ ንጉሥነት በኃጢአትና በግዞት ምክንያት እየፈረሰ በሄደ ቁጥር፣ መለኮታዊ ፍትሕን የሚመልስና ፍጹም ሰላምን የሚመሠርት "ጻድቅ ቅርንጫፍ" (ኤር. 23፥5) እንደሚነሣ ነቢያት አጥብቀው ተነበዩ።

የዳዊት ቃል-ኪዳን ለወደፊቱ መሲሐዊ ተስፋ መሠረት በመሆን፣ እስራኤል ከጠባብ ብሔራዊ ክልል አልፎ አገዛዙ ዓለም አቀፋዊና ዘላለማዊ የሚሆን ንጉሥን በጉጉት እንድትጠባበቅ አድርጓታል። ነቢዩ ኢሳይያስ እንዳለው "አለቅነቱ ይበዛል፥ ለሰላሙም ፍጻሜ የለውም፤... በዳዊት ዙፋንና በመንግሥቱ ላይ ይቀመጣል" (ኢሳ. 9፥7)። ይህ የብሉይ ኪዳን ተስፋ ሙሉ ፍጻሜውን ያገኘው መልአኩ ገብርኤል ለማርያም፣ "ጌታ አምላክም የአባቱን የዳዊትን ዙፋን ይሰጠዋል... ለመንግሥቱም መጨረሻ የለውም" (ሉቃ. 1፥32-33) ብሎ ባበሰረለት፣ የዳዊት ሥርና ዘር በሆነው በክርስቶስ ኢየሱስ ነው።

የሚመጣው ንጉሥ መጠባበቅ የብሉይ ኪዳን መሲሐዊ ተስፋ ብቻ ሳይሆን፣ አጠቃላይ የመጽሐፍ ቅዱስ ቤዛዊ ታሪክ ነው። ንጉሣዊ መሲሕነት በእስራኤል ቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ በንጉሣዊ መዝሙራት፣ በነቢያት ራእዮችና በቃል-ኪዳን ተስፋዎች ውስጥ በጥልቀት ተንጸባርቋል።

ንጉሣዊ መዝሙራት

መዝሙር 2፦ መሲሑን በአሕዛብ ዓመጽ መካከል በጽዮን የተሾመ "የእግዚአብሔር ልጅ" ይለዋል። “አንተ ልጄ ነህ፣ እኔ ዛሬ ወለድሁህ” የሚለው መለኮታዊ አዋጅ፣ በንጉሥነትና በመለኮታዊ ልጅነት መካከል የማይነጠል ትስስር ነው።
መዝሙር 110፦ በአዲስ ኪዳን ውስጥ በብዛት የተጠቀሰው ይህ ክፍል፣ መሲሑን በእግዚአብሔር ቀኝ የተቀመጠ ንጉሥ ብቻ ሳይሆን፣ "እንደ መልከ ጼዴቅ ሥርዓት" የዘላለም ካህን ነህ ይለዋል።
መዝሙር 72፦ የንጉሡ አገዛዝ በፍትሕ እና በጽድቅ ላይ የተመሠረተ መሆኑን፣ በተለይም ለድሆችና ለተጨቆኑ የሚራራ ርኅራኄን እንደሚይዝ ያሳያል።

የነቢያት ራእይ

ኢሳይያስ 9:6-7፦ የሚመጣው ንጉሥ "ድንቅ መካር፣ ኃያል አምላክ፣ የዘላለም አባት፣ የሰላም አለቃ" ተብሎ መጠራቱ፣ መሲሑ ከሰብዓዊ ማንነት በላይ መለኮታዊ ባሕርይ የተላበሰ መሆኑን ያመለክታል።
ኢሳይያስ 11:1-10፦ ከእሴይ ግንድ የሚወጣው ጻድቅ ገዥ፣ ሰላምን እስከ ተፈጥሮ ዓለም ድረስ የሚያሰፍን "አዲስ ፍጥረት" እንደሚያመጣ ይተነብያል።
ኤርምያስ 23:5-6፦ "ጻድቅ ቁጥቋጦ" ተብሎ የተጠራው መሲሕ፣ በምድር ላይ ፍርድንና ጽድቅን እንደሚያደርግ፣ ስሙም "እግዚአብሔር ጽድቃችን" ተብሎ እንደሚጠራ ይተነብያል።

የንጉሥነት አዋጅ

የኢየሱስ አገልግሎት በብሉይ ኪዳን መሲሐዊ ተስፋዎች መካከል ቢገለጥም፣ የእርሱ የንጉሥነት አዋጅ ግን የነበረውን ጥበቃ ከመፈጸም ባለፈ በአዲስና በሚያስደንቅ መልክ ዳግም አዋቅሮታል። ኢየሱስ ራሱን በፖለቲካዊ ቃላት "ንጉሥ ነኝ" ብሎ በይፋ ከመጥራት ይልቅ፣ የእግዚአብሔርን መንግሥት መምጣት የአገልግሎቱ ማዕከላዊ አጀንዳ አድርጎታል።

የመንግሥቱ መምጣት

"ዘመኑ ተፈጸመ የእግዚአብሔርም መንግሥት ቀርባለች ንስሐ ግቡ" (ማርቆስ 1:15)

ይህ አዋጅ መለኮታዊው አገዛዝ በኢየሱስ አካልና ተልዕኮ በኩል ወደ ታሪክ ውስጥ ሰብሮ መግባቱን ያበስራል። ኢየሱስ በተአምራቱ፣ በትምህርቶቹና አጋንንትን በማስወጣት ሥራው፣ የጨለማው ግዛት እየፈረሰ የእግዚአብሔር ንጉሥነት በምድር ላይ እየተገለጠ መሆኑን አረጋግጧል።

ትሁቱ ንጉሥ

"ንጉሥሽ ትሑትም ሆኖ በአህያም..." (ዘካ 9:9)

ኢየሱስ ወደ ኢየሩሳሌም በክብር ሲገባ በፈረስ ሳይሆን በአህያ ውርንጭላ ላይ ተቀምጦ ገባ (ማቴ 21:1-11)። ይህ ንጉሥነቱ ከዓለማዊ ወታደራዊ ግርማ ይልቅ በመለኮታዊ ሰላምና ትሕትና ላይ የተመሠረተ መሆኑን ያሳያል። ነፍሱን ለብዙዎች ቤዛ አድርጎ ለመስጠት የመጣ አገልጋይ ንጉሥ ነው።

መስቀሉ እንደ ዙፋን

"መንግሥቴ ከዚህ ዓለም አይደለችም" (ዮሐንስ 18:36)

በዓለም ዓይን ስቅለቱ የፌዝ ርዕስ ቢሆንም፣ በሥነ-መለኮታዊ እውነታ ግን መስቀሉ ኢየሱስ በሞትና በኃጢአት ኃይላት ላይ ድል በመንሳት የነገሥበት ንጉሣዊ ዙፋኑ ነው። በሞቱ ሞትን የገደለበት፣ የፍቅሩን ሉዓላዊነት ያረጋገጠበት ታላቁ የሥልጣን መገለጫው ነው።

መስቀሉ፣ ትንሣኤውና ዕርገቱ

ሐዋርያው ጳውሎስ "አለቅነትንና ሥልጣናትን ገፎ፥ ..." (ቆላስይስ 2፥15) በማለት ክርስቶስ በመስቀሉ ላይ አጋንንታዊ ኃይላትን ገፎ በይፋ ድል እንደነሣቸው ይገልጻል።

ትንሣኤው ደግሞ እግዚአብሔር ለኢየሱስ ንጉሥነት የሰጠው ይፋዊና ሉዓላዊ ምስክርነት ነው። ጳውሎስ በሮሜ 1:4 ላይ ኢየሱስ በትንሣኤው “በኃይል የእግዚአብሔር ልጅ ሆኖ..” ሲል፣ ትንሣኤውን የሞት አገዛዝ ፍጻሜና የ"አዲሱ ፍጥረት" ንጋት ያደርገዋል። በመሆኑም ትንሣኤ ለክርስቲያኖች ተስፋ ብቻ ሳይሆን፣ የንጉሣቸው የድል ዐዋጅ ነው።

ዕርገቱና የክርስቶስ ሰማያዊ አገዛዝ፡ ዕርገቱ የክርስቶስን የንግሥና በዓል ማጠናቀቂያና ከምድራዊ አገልጋይነት ወደ ሰማያዊ አገዛዝ የተሸጋገረበት ታላቅ ምልክት ነው። "በእግዚአብሔር ቀኝ መቀመጥ" ማለት በመለኮታዊ ሥልጣን፣ አገዛዝና ክብር ሙሉ በሙሉ መካፈል ማለት ነው። በአሁኑ ሰዓት ክርስቶስ እንደ ቤተ ክርስቲያን ራስ፣ በቃሉና በመንፈሱ አማካኝነት በቅዱሳኑ ልብ ይገዛል፤ የታሪክንም ሂደት ወደታቀደለት መለኮታዊ ፍጻሜ ይመራል።

የክርስቶስ የመካከለኛነት

ክርስቶስ ጽንፈ-ዓለሙን ሁሉ የሚያስተዳድረው ለቤተክርስቲያኑ ጥቅም ሲል ነው። ምንም እንኳን ዓለም ይህንን ባያውቅም፣ የክርስቶስ ንጉሣዊ ሥልጣን በመላው ፍጥረት፣ በመላእክትና በታሪክ ላይ የተዘረጋው፣ ቤዛዊ ዓላማውን ከዳር ለማድረስና የገዛ ሕዝቡን ለመጠበቅ ነው።

የሐዋርያት የክርስቶስ ንጉሥነት አዋጅ

የጥንቷ ቤተ ክርስቲያን ስብከት ማዕከል “ኢየሱስ ጌታ ነው” የሚለው መሠረታዊ እወጃ ነው። ይህ እወጃ ሃይማኖታዊ ብቻ ሳይሆን ጥልቅ ፖለቲካዊ አንድምታም ነበረው፤ ምክንያቱም በሮማ ግዛት ሥር ባለ ዓለም ውስጥ “ቄሣር ጌታ ነው” የሚለውን የግዴታ አዋጅ የሚሞግትና ከምድራዊው ገዥ በላይ የኢየሱስን የበላይ ሥልጣን የሚያውጅ በመሆኑ ነው።

"ኢየሱስ ጌታ እንደ ሆነ በአፍህ ብትመሰክር እግዚአብሔርም ከሙታን እንዳስነሣው በልብህ ብታምን ትድናለህና" (ሮሜ 10፥9)። ኢየሱስን ጌታ ብሎ መመስከር ማለት ከፍተኛው ታማኝነት የሚገባው ለቄሣር ሳይሆን ለሰማያዊው ንጉሥ መሆኑን በተግባር መቀበል ነው።

የእግዚአብሔር መንግሥት

መንግሥቱና ንጉሡ የማይነጣጠሉ ናቸው

የእግዚአብሔር መንግሥት ረቂቅ ፍልስፍና ወይም ምድራዊ የፖለቲካ ሥርዓት ሳትሆን፣ እግዚአብሔር በልጁ በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል ሕዝቡን ለማዳን፣ የጨለማውን አሠራር ለማፍረስና ፍጥረትን ለማደስ ያደረገው ኃያል ታሪካዊ ጣልቃ-ገብነት ናት። ኢየሱስ "ዘመኑ ተፈጸመ የእግዚአብሔርም መንግሥት ቀርባለች" (ማርቆስ 1፥15) ብሎ ሲያውጅ፣ እየተናገረ የነበረው ስለ ራሱ የማዳን ተልዕኮና ስለ መለኮት አገዛዝ መገለጥ ነበር። መንግሥቱ ከንጉሡ ማንነትና ሥራ ተለይታ ልትታሰብ አትችልም፤ ንጉሡ ራሱ መንግሥቱን በሥጋው፣ በቃሉና በመንፈሱ ይዞ መጥቷልና (Autobasileia)።

የክርስቶስ ንጉሥነት፣ ኢየሱስ ተልዕኮውንና ማንነቱን ለመግለጥ በስፋት ከተጠቀመበት “የእግዚአብሔር መንግሥት” ከሚለው መሠረታዊ የመጽሐፍ ቅዱስ ጽንሰ-ሐሳብ ተለይቶ ሊታይ አይችልም። የአዲስ ኪዳን ሥነ-መለኮት ማዕከላዊ አሳብ የክርስቶስ አገዛዝ “ተጀምሯል፤ ግን ገና በሙላት አልተፈጸመም” በሚል ቅዱስ ውጥረት የተገለጠ መሆኑን መረዳት ነው። ጌታችን በምድር በተመላለሰ ጊዜ አጋንንትን በማውጣት፣ ድውያንን በመፈወስና ሙታንን በማስነሳት የመንግሥቱን መምጣት በተግባር አረጋግጧል (ማቴዎስ 12፥28)። ሆኖም፣ ይህች መንግሥት በክብሯና በሙላቷ የምትገለጠው እርሱ በዳግም ምጽዓት ሲመለስ ብቻ መሆኑን ቅዱሳት ጽሑፋት ያስተምራሉ (ራእይ 11፥15)።

የአሁኑ የክርስቶስ አገዛዝ እና ቤተ ክርስቲያን

የተጀመረው የክርስቶስ አገዛዝ እርሱ ሞትን ድል አድርጎ በመነሣቱ፣ ወደ ሰማይ በማረጉና በአብ ቀኝ በመቀመጡ በጽኑ ተመሥርቷል። "ሥልጣን ሁሉ በሰማይና በምድር ተሰጠኝ" (ማቴዎስ 28፥18) በማለት ያወጀው ይህ አሁናዊ ሥልጣን ተምሳሌታዊ ሳይሆን እውነተኛ፣ ሕያውና በታሪክ ውስጥ የሚሠራ ውጤታማ ጌትነት ነው። ሆኖም ይህ አገዛዝ ገና በሁሉም ዘንድ የታመነ፣ በአይን የሚታይ ወይም በሙላት በዓይነ ሥጋ የተገለጠ አይደለም። ዳዊት በመንፈስ "ጠላቶችህን ለእግርህ መረገጫ እስካደርግልህ ድረስ በቀኜ ተቀመጥ" (መዝሙር 110፥1) እንዳለው፣ ክርስቶስ አሁን በመንፈስ ቅዱስ አማካኝነት የሚነግሠው “በጠላቶቹ መካከል” እንጂ ጠላቶቹ (ሞት፣ ኃጢአትና ሰይጣን) ሙሉ በሙሉ ተደምስሰው ካለቁ በኋላ አይደለም (1 ቆሮንቶስ 15፥25)።

በዚህ በክርስቶስ የአገዛዝ ዘመን፣ ቤተ ክርስቲያን መንግሥቱን በራሷ ኃይል፣ በሥጋዊ ጥበብ ወይም በፖለቲካዊ ትግል አትመሠርትም፤ ይልቁንም "የማትናወጥን መንግሥት" ከእግዚአብሔር በጸጋ ትቀበላለች (ዕብራውያን 12፥28)፣ እንደ ጨውና ብርሃን ሆና ለዓለምም ምስክር ትሆንለታለች። አማኞች በክርስቶስ የደም ቤዛነት አማካኝነት “ከጨለማ ሥልጣን” ወጥተው “ወደ ፍቅሩ ልጅ መንግሥት” በክብር ተዛውረዋል (ቆላስይስ 1፥13)። በመሆኑም ቤተ ክርስቲያን የመንግሥቱ ወኪል፣ የመንግሥቱ ሕይወት (ጽድቅ፣ ሰላምና መንፈስ ቅዱስ የሆነው ደስታ - ሮሜ 14፥17) የሚታይባትና፣ ንጉሡ ዳግም እስኪመጣ ድረስ በአምልኮ፣ በወንጌል ስርጭትና በቅዱስ አኗኗር የእርሱን ጌትነት የምታውጅ የቃል-ኪዳን ማኅበረሰብ ናት (1 ጴጥሮስ 2፥9)።

ዓለማዊ አገዛዝ

በጭቆና፣ በማስገደድ፣ በኃይል፣ በራስ ጥቅም፣ በክብር ፈላጊነት እና በሰይፍ ላይ የተመሠረተ ሉዓላዊነት። ጌታ እንዳለው፣ "የአሕዛብ አለቆች እንዲገዙአቸው ታላላቆቹም በላያቸው እንዲሠለጥኑ" (ማቴዎስ 20፥25) የተመሠረተ ሥርዓት ነው። ትልቁ ትንሹን የሚረግጥበት፣ ሥልጣን ለራስ ክብርና ጥቅም የሚውልበት ሥርዓት።

VS

መሲሐዊ አገዛዝ

በአገልግሎት፣ በትሕትና፣ ራስን በመስጠት፣ በእግዚአብሔር ፍቅር እና በመስቀል ላይ ባለው መሥዋዕትነት የተመሠረተ ንጉሣዊ ሥልጣን። "የሰው ልጅ ሊያገለግል ነፍሱንም ለብዙዎች ቤዛ ሊሰጥ እንጂ እንዲያገለግሉት አልመጣም" (ማርቆስ 10፥45) በሚለው ቃል ላይ የቆመ ነው። ትልቁ ትንሹን የሚያገለግልበት፣ ንጉሡ ለሕዝቡ ሲል ራሱን ባዶ የሚያደርግበት (ፊልጵስዩስ 2) መለኮታዊ ሥርዓት።

የመጨረሻው ዘመን

የክርስቶስ ንጉሥነት ከፍተኛውን መገለጫ የሚያገኘው በመጨረሻው ዘመን አድማስ ውስጥ ነው፤ እዚያም ቅዱሳት መጻሕፍት የእግዚአብሔር ቤዛዊ አገዛዝ ግብና ፍጻሜ ምን እንደሆነ በክብር ይገልጣሉ።

ታሪካዊ ግብና የጠላቶች መሸነፍ

አሁን ያለው ዘመን የታሪክ ተራ ቀጣይነት ሳይሆን፣ የክርስቶስ ድል በሂደት የሚተገበርበት ሥርዓት ያለው ዘመን ነው። እያንዳንዱ ተቃዋሚ ኃይል፣ ኃጢአት፣ ሰይጣን፣ ሞትና ዓመፀኛ የጽንፈ ዓለም ሥልጣናት ሁሉ፣ በንጉሡ ፊት ለመሸነፍና ለመንበርከክ የተወሰኑ ናቸው።

የመንግሥቱ ርክክብ

"ጠላቶቹን ሁሉ ከእግሩ በታች እስኪያደርግ ድረስ ሊነግሥ ይገባዋልና። የኋለኛው ጠላት የሚሻረው ሞት ነው፤።" (1 ቆሮንቶስ 15፥25-26)

ክርስቶስ ከትንሣኤው በኋላ በአብ ቀኝ ተቀምጦ በመግዛት ላይ ይገኛል። ይህ አላማ የሚያበቃው በእግዚአብሔር መንግሥት ላይ ያመፁት ኃይላት፣ ሥልጣናትና መናፍስት በሙሉ ከእግሩ በታች ሲወድቁ ነው። የዚህ የድል ጉዞ የመጨረሻው ኢላማ የሰው ልጅ አስፈሪ ጠላት የሆነው ሞት ነው። ሞት ለዘላለም ሲዋጥና ሲደመሰስ የክርስቶስ አዳኝነት በሙሉ ክብር ይገለጣል፤ ክርስቶስ እንደ ሰውና እንደ መካከለኛ የወሰደው የማዳን እቅድ በዚህ ሁሉ ድል ተጠናቅቆ የተዋጀውን ፍጥረት ለአብ ያስረክባል።

የዚህ ሁሉ ቤዛዊ ጉዞ የመጨረሻ ዓላማ፣ ኃጢአት በፈጠረው ክፍተት ምክንያት የራቀው ፍጥረት ዳግም ከፈጣሪው ጋር ፍጹም አንድነት እንዲኖረው ማድረግ ነው። መጋረጃው ሁሉ ተቀዶ፣ ዓመጽ ሁሉ ጠፍቶ፣ እግዚአብሔር በፍጥረቱ ሁሉ ላይ ያለምንም ከልካይ ሉዓላዊነቱንና ክብሩን የሚገልጥበት ዘላለማዊ ዕረፍት ይሆናል።

“ታላቅም ድምፅ ከሰማይ። እነሆ፥ የእግዚአብሔር ድንኳን በሰዎች መካከል ነው ከእነርሱም ጋር ያድራል፥ እነርሱም ሕዝቡ ይሆናሉ እግዚአብሔርም እርሱ ራሱ ከእነርሱ ጋር ሆኖ አምላካቸው ይሆናል፤” (ራእይ 21፥3)

የዮሐንስ ራእይ ንጉሣዊ ምስሎች

የዮሐንስ ራእይ መጽሐፍ ስለ ክርስቶስ ንጉሥነት እጅግ ግልጽ የሆነውን የመጨረሻ ዘመን ሥዕል ይሰጣል። ክርስቶስ የታረደ ሆኖም በዙፋን መካከል የቆመ ድል አድራጊ በግ፣ በነጭ ፈረስ ላይ የተቀመጠ ጻድቅ ፈረሰኛ፣ እንዲሁም “የነገሥታት ንጉሥና የጌታዎች ጌታ” (ራእይ 19፥16) ነው።

የራእይ መጽሐፍ የእግዚአብሔር መንግሥት ከዚህ ዓለም መንግሥታት ጋር ለዘላለም ተደባልቃ እንደማትኖር፣ ይልቁንም ድል አድርጋ እንደምትተካቸው ያበስራል። “የዓለም መንግሥት ለጌታችንና ለእርሱ ለክርስቶስ ሆነች፥ ለዘላለም እስከ ዘላለምም ይነግሣል” (ራእይ 11፥15)።

የክርስቶስ ንጉሥነት ሥነ-መለኮታዊ ፋይዳ

የክርስቶስ ንጉሥነት በክርስቲያን ውስጥ ማዕከላዊና አስተሳሳሪ ቦታ አለው። ኢየሱስን ንጉሥ ብሎ ማወጅ ስለ ክርስቶስ ማንነት፣ ስለ ደነት ተፈጥሮ፣ እና ስለ መለኮታዊ ሉዓላዊነት ያለንን ግንዛቤ በአንድ ወጥ መዋቅር ውስጥ ያጣምራል።

ሥነ-ክርስቶስ

ኢየሱስ ተራ ነቢይ ወይም አስተማሪ ሳይሆን፣ በመለኮታዊ ሥልጣን የሚካፈልና በፍጥረት ሁሉ ላይ የሚገዛ ሉዓላዊ ጌታ መሆኑን ያረጋግጣል።

ሥነ-ደኅንነት

መዳን ማለት ከሕግ ዕዳ ነጻ መውጣት ብቻ ሳይሆን፣ ከጨለማው ግዛት ወጥቶ ወደ ክርስቶስ ቸርና ቅዱስ አገዛዝ ግዛት መፍለስ ማለት ነው።

ሥነ-መለኮት

እግዚአብሔር በታሪክና በፍጥረት ላይ ያለው ፍጹም ሉዓላዊ አገዛዝ የሚተገበረው በልጁ ንጉሣዊ መካከለኛነት (Mediatorial Kingship) ነው።

ክርስቲያናዊ ሥነ-ምግባር፣ አምልኮና ተልዕኮ

ክርስቲያናዊ ሥነ-ምግባር በረቂቅ ፍልስፍናዊ መርሆዎች ላይ ሳይሆን ለሚነግሥ ጌታ በሚደረግ ፍጹም ታማኝነት ላይ የተመሠረተ ነው። ኢየሱስን መከተል ሙሉ ሕይወትንና ታማኝ መገዛትን የሚጠይቅ ንጉሣዊ ጥሪ ነው። አማኞች የሚከተሉት በኃይል ሳይሆን በአገልግሎትና በመስቀል ላይ የነገሠውን ንጉሥ በመሆኑ፣ ትሕትናና ራስን መስጠት ማዕከላዊ ሥነ-ምግባራቸው ይሆናል።

በተጨማሪም የክርስቶስ ንጉሥነት የቤተ ክርስቲያንን አምልኮና ተልዕኮ ይቀርጻል። አምልኮ የተነሣውን ንጉሥ ክብር ማወጅና አገዛዙን ማክበር ነው። ቤተ ክርስቲያን ከክርስቶስ ሉዓላዊነት ውጭ ላሉ ጣዖታዊ ታማኝነቶች አትገዛም። “መንግሥትህ ትምጣ” ብሎ መጸለይ ተገብሮ መጠበቅ ሳይሆን፣ የንጉሡን ፈቃድ በምድር ላይ ለማድረግ ራስን መስጠት ነው።

በሁሉ ላይ የነገሠው ክርስቶስ

በጠቅላላው የሰው ልጅ የሕይወት ዘርፍ ውስጥ፣ ሁሉን ቻይ የሆነው ክርስቶስ 'የእኔ ነው!' የማይለው አንድም ስንዝር ቦታ የለም።" የክርስቶስ ንግሥና በቤተክርስቲያን አጥር ውስጥ ብቻ የተገደበ ሳይሆን የሰው ልጅን ፖለቲካ፣ ሥነ-ጥበብ፣ ሳይንስ፣ ቤተሰብንና ትምህርትን ሁሉ በእርሱ ጌትነት ሥር የሚያጠቃልል ሉዓላዊ አገዛዝ ነው።