ንጥቀትና ሚሊኒየም

የቤተክርስቲያን ንጥቀት

መጽሐፍ ቅዱሳዊ መሠረት፦

ንጥቀት፣ ከግሪኩ ቃል ሃርፓዞ የተወሰደ ሲሆን፣ ትርጉሙም "በኃይል መነጠቅ" ወይም "በድንገት መወሰድ" ማለት ነው ።የላቲኑ ቩልጌት ትርጉም "rapturo" ከሚለው ቃል "Rapture" የሚለው የእንግሊዝኛ ስያሜ የመጣ ሲሆን፣ ይህ ራሱ የቃሉን ትርጉም ትርጓሜያዊ ታማኝነት ያሳያል። ይህ ክስተት፣ በክርስቲያናዊ የፍጻሜ ዘመን ትምህርት ውስጥ፣ በዋናነት በ1ኛ ተሰሎንቄ 4:13–18 እና በ1ኛ ቆሮንቶስ 15:50–54 ላይ በግልጽ ተገልጿል። ሐዋርያው ጳውሎስ፣ "ስለ አንቀላፉት" (ስለሞቱት) አማኞች ተስፋ ሲያደርግ፣ ጌታ ራሱ "ከሰማይ... እንደሚወርድ... በክርስቶስም የሞቱ አስቀድመው እንደሚነሡ" ቃል ገብቷል። ወዲያውም፣ "ከዚያም እኛ በሕይወት የምንቀረው... ጌታን በአየር ለመቀበል ከእነርሱ ጋር በደመና እንነጠቃለን" (1 ተሰ 4:16–17)።

ይህ ክስተት "በዓይን ቅጽበት" (1 ቆሮ 15:52) የሚፈጸም ሲሆን፣ በዚያች ቅጽበት፣ በክርስቶስ የሞቱትም ሆነ በሕይወት ያሉት ክርስቲያኖች በሙሉ፣ የማይሞትና የከበረ አካል ይለብሳሉ። ይህ የተለወጠ አካል ራሱ የክርስቶስን ትንሣኤ አካል ተምሳሌት ያደርጋል (ፊልጵ 3:20–21)፤ ይህም ቲፖሎጂያዊ ትስስር የትንሣኤና የንጥቀት ተስፋ ከክርስቶስ ትንሣኤ ታሪካዊ እውነታ ጋር በቀጥታ የተያያዘ መሆኑን ያረጋግጣል።

ጳውሎስ ንጥቀትን "ምሥጢር" (1 ቆሮ 15:51) ብሎ ይጠራዋል፤ ይህም ማለት በብሉይ ኪዳን ሙሉ በሙሉ ያልተገለጠ፣ ነገር ግን ለአዲስ ኪዳን ቤተክርስቲያን የተሰጠ ልዩ ራዕይ መሆኑን ያሳያል። ይህ ክስተት በክርስቲያኖች ዘንድ "የተባረከ ተስፋ" (ቲቶ 2:13) በመባል ይታወቃል። በትንቢታዊ የጊዜ ሰሌዳ ውስጥ፣ ንጥቀት የአሁኑን የቤተክርስቲያን ዘመን የሚዘጋና፣ ወደ አስከፊው የመከራ ዘመን የሚደረገውን ሽግግር የሚያመለክት በር ነው። ከሁሉም በላይ፣ ቅዱሳት መጻሕፍት የንጥቀትን ዋና ዓላማ "ከሚመጣው የመከራ ቁጣ" (1 ተሰ 1:10) ቤተክርስቲያንን ማዳን እንደሆነ በግልጽ ያሳያሉ (ዮሐ 14:1–6)።

በማንኛውም ጊዜ መከሰት ፦

"ከመከራ በፊት" በሚያምኑት መሠረት፣ የንጥቀት ትልቁ መለያ ባህርይ "ኢምኔንስ" ማለትም በማንኛውም ቅጽበት ሊከሰት መቻሉ ነው። ይህ ማለት፣ ጌታ እንደ ሌባ በሚመጣበት በዚህ ክስተት፣ ምንም ዓይነት ሌላ ትንቢታዊ ምልክት አስቀድሞ መፈጸም አይጠበቅበትም። ይህ የኢምኔንስ አስተምህሮ የዚህ አመለካከት ትርጓሜያዊ ልዩ ምልክት ተደርጎ ይወሰዳል፤ ምክንያቱም ሌሎች የፍጻሜ ዘመን አመለካከቶች (ለምሳሌ ከመከራ በኋላ ንጥቀት) ንጥቀት ከመድረሱ በፊት የተወሰኑ ትንቢታዊ ምልክቶች መፈጸማቸውን ስለሚጠይቁ፣ የ"ማንኛውም ቅጽበት" ንጥቀትን የመጠበቅ ተስፋ አይኖራቸውም። ጌታ ኢየሱስ ራሱ "በማታስቡበት ሰዓት" (ማቴ 24:42–44) እንደሚመጣ በማስጠንቀቅ፣ አማኞች ሁልጊዜ ዝግጁ እንዲሆኑ አሳስቧል።

ከቁጣ መዳን፦

የንጥቀት ዋነኛ ዓላማ፣ ቤተክርስቲያንን ከመለኮታዊ ፍርድ መጠበቅ መሆኑን ቅዱሳት መጻሕፍት በግልጽ ያሳያሉ። ሐዋርያው ጳውሎስ፣ እኛ "የጨለማ ልጆች" ስላልሆንን፣ በዓለም ላይ እንደሚመጣው ድንገተኛ ጥፋት እንደማይገጥመን ይናገራል። በተቃራኒው፣ እግዚአብሔር "ለቁጣ አልመረጠንም" (1 ተሰ 5:1–9)። ስለዚህ እግዚአብሔር የመጨረሻውን ቁጣውን፣ በራዕይ መጽሐፍ የተገለጹትን አስፈሪ ማኅተሞች፣ መለከቶችና ጽዋዎች በዓመጸኛ ዓለም ላይ ከማፍሰሱ በፊት፣ ቤተክርስቲያን ከምድር ትወሰዳለች።

ንጥቀት እና ዳግም ምጽአት

በንጥቀትና በክርስቶስ ዳግም ምጽአት መካከል ወሳኝና መሠረታዊ ልዩነት አለ። እርስ በርስ የተሳሰሩ ነገር ግን ፍጹም የተለያዩ ሁለት ክስተቶችን በግልጽ ያስቀምጣል፦

በንጥቀት ጊዜ ክርስቶስ "ጌታን በአየር ለመቀበል" (1 ተሰ 4:17) አማኞች ወደ እርሱ እንወሰዳለን፣ በዳግም ምጽአት ጊዜ ግን "ከቤተክርስቲያን ጋር" (ራዕ 19:14) ወደ ምድር እንደሚመጣ ያስረዳል። ንጥቀት የሚሆነው ከመከራው ዘመን በፊት ነው ("ለቁጣ አልተመረጥንምና" - 1 ተሰ 5:9)፤ ዳግም ምጽአት ግን የመከራውን ዘመን የሚዘጋውና የሚያጠናቅቀው ክስተት ነው።

ጌታ ኢየሱስ በሁለት ምዕራፍ ይመጣል፦ በመጀመሪያ፣ "ለ" ቤተክርስቲያኑ በንጥቀት፤ በኋላም፣ "ከ" ቤተክርስቲያኑ ጋር እስራኤልን ለማዳንና በምድር ላይ ለመንገሥ። ይህን ወሳኝ ልዩነት መረዳት፣ በፍጻሜ ዘመን ምንባቦች ውስጥ ያሉ የሚመስሉ ግጭቶችንና አለመጣጣሞችን ለመፍታት ይረዳል።

የሰባት ዓመት መከራ

ከቤተክርስቲያን ንጥቀት በኋላ፣ ምድር ወዲያውኑ ታይቶ በማይታወቅ የሁከት፣ የሥርዓት አልበኝነትና የፍርድ ዘመን ውስጥ ትገባለች። ይህ፣ መጽሐፍ ቅዱስ "የመከራው ዘመን" ብሎ የሚጠራው፣ በማያምነው ዓለም ላይ የእግዚአብሔር ቁጣ የሚፈስበት የሰባት ዓመት ጊዜ ነው። ይህ ዘመን፣ በነቢዩ ዳንኤል ትንቢት ውስጥ "ሰባኛው ሱባዔ" ተብሎ የተነገረለት ሲሆን፣ በግልጽ በሚታይ ክስተት በሁለት የ3½ ዓመት ክፍሎች ይከፈላል፤ ይኸውም "የጥፋት ርኩሰት" (ማቴ. 24:15–21) በመባል ይታወቃል።

የክርስቶስ ተቃዋሚ እና የዳንኤል ሰባኛው ሱባዔ

የመከራው ዘመን መጋረጃ የሚከፈተው፣ "የክርስቶስ ተቃዋሚ" በመባል የሚታወቀው፣ ማራኪና ተጽዕኖ ፈጣሪ የዓለም መሪ መነሣት ነው። የዚህ የሰባት ዓመት ትንቢታዊ ሰዓት መቁጠር የሚጀምረው፣ ይህ መሪ ከእስራኤል ጋር "ለአንድ ሱባዔ" (ማለትም ለሰባት ዓመታት) የሚቆይ ቃል ኪዳን ሲያጸና ነው (ዳን 9:27)። ነገር ግን፣ ነቢዩ ዳንኤል እንደተነበየው፣ በሱባዔው እኩሌታ (በ3½ ዓመቱ) ቃል ኪዳኑን በማፍረስ፣ በቤተ መቅደስ ውስጥ "የጥፋት ርኩሰትን" ያቆማል (ዳን 9:27፤ ማቴ 24:15)።

የዳንኤል ትንቢት (በዳንኤል 9) ስለ 70 "ሱባዔዎች" (የዓመታት ሳምንታት) ይናገራል። የመጀመሪያዎቹ 69 ሱባዔዎች በክርስቶስ የመጀመሪያ መምጣት ተፈጽመዋል። የመጨረሻው፣ 70ኛው ሱባዔ ግን፣ ገና ወደፊት የሚመጣውና "የመከራ ዘመን" ተብሎ የሚጠራው ይህ የሰባት ዓመት ጊዜ ነው። ይህ የ"ክፍተት" አተረጓጎም ፣ ማለትም በ69ኛውና በ70ኛው ሱባዔ መካከል የቤተክርስቲያን ዘመን ገብቶ እንደሚገኝ የሚያምነው የዲስፔንሴሽናል ትርጓሜ ልዩ መለያ ነው።

ገብርኤል የዳንኤልን 490 ዓመታት በ 7፣ 62፣ እና 1 "ሱባዔዎች" ይከፍላቸዋል። የመጨረሻው "ሰባት" የመከራ ዘመን ተብሎ የሚጠራው ነው። የዳንኤል ትንቢት የክርስቶስን ተቃዋሚ ድርጊቶች ያሳያል፦ "ለአንድ 'ሱባዔ' ከብዙዎች ጋር ቃል ኪዳን ያጸናል... በ'ሱባዔው' እኩሌታ... የጥፋት ርኩሰትን ያቆማል"። ኢየሱስ ስለዚህ ክስተት አስጠንቅቋል (ማቴዎስ 24:15)። የክርስቶስ ተቃዋሚ ቃል ኪዳኑን ካፈረሰ በኋላ፣ "ታላቁ መከራ" ይጀምራል።

ስለዚህ የመከራው ዘመን የዳንኤል 70ኛው ሱባዔ ነው። በመጀመሪያዎቹ ሦስት ዓመት ተኩል፣ የክርስቶስ ተቃዋሚ እንደ ሐሰተኛ "ሰላም ፈጣሪ" ሆኖ በመቅረብ የእስራኤልን ድጋፍ ያገኛል፤ ነገር ግን፣ በጊዜው እኩሌታ፣ እውነተኛ ማንነቱን በመግለጥ፣ ቃል ኪዳኑን ይክዳል፣ ራሱን "አምላክ" አድርጎ በማወጅ ቤተ መቅደሱን ያረክሳል፣ በአማኞችም ላይ ከዚህ በፊት ታይቶ የማይታወቅ ስደት ያስነሣል። ጌታ ኢየሱስ ራሱ ይህንን ሁለተኛውን የ3½ ዓመት ምዕራፍ "ታላቁ መከራ" (ማቴ 24:21) ብሎ ጠርቶታል።

መለኮታዊ ፍርዶች፦ ማኅተሞች፣ መለከቶች፣ እና ጽዋዎች

የራዕይ መጽሐፍ፣ ከምዕራፍ 4 እስከ 18፣ በምድር ላይ የሚፈሰውን የመከራ ዘመን ፍርዶች በዝርዝር ይተነትናል። እነዚህ ፍርዶች፣ በኃጢአት ላይ የወረደውን የእግዚአብሔርን ጻድቅ ቁጣ የሚያሳዩ፣ በሦስት ተያያዥና እየጨመሩ በሚሄዱ ተከታታይ መቅሰፍቶች ይገለጣሉ።

• ሰባቱ ማኅተሞች (ራዕይ 6–8:5)፦ ፍርዱ የሚጀምረው፣ በጉ (ክርስቶስ)፣ በሰማይ ያለውን ጥቅልል ማኅተሞች ሲፈታ ነው። የመጀመሪያዎቹ አራቱ ማኅተሞች አራቱን የጥፋት ፈረሰኞች (የሐሰት ድል፣ ጦርነት፣ ረሃብ፣ እና ሞት) በምድር ላይ ይለቃሉ። አምስተኛው ማኅተም፣ ፍትሕን እየጮኹ የሚጠይቁትን የሰማዕታት ነፍሳት ያሳያል (ራዕ 6:9–11)። ስድስተኛው ማኅተም ሲፈታ፣ ዓለም አቀፋዊና አስፈሪ መናወጥ ይከሰታል፦ ታላቅ የመሬት መንቀጥቀጥ፣ ፀሐይ እንደ ማቅ ጨልማ፣ ጨረቃም ደም መስላ፣ ከዋክብትም ከሰማይ ይረግፋሉ (ራዕ 6:12–17)።
• ሰባቱ መለከቶች (ራዕይ 8:6–11:19)፦ ሰባተኛው ማኅተም፣ የሰባቱን መለከቶች ፍርድ ያስተዋውቃል። በረዶና እሳት የምድርን ዕፅዋት አንድ ሦስተኛ ያጠፋል (ራዕ 8:7)። የሚነድ ተራራ የባሕርን አንድ ሦስተኛ ወደ ደም ይለውጣል (ራዕ 8:8)። "ዎርምዉድ" የተባለ ኮከብ የወንዞችን አንድ ሦስተኛ ይመራል (ራዕ 8:10–11)። አምስተኛው መለከት አጋንንታዊ የአንበጣ ሠራዊት ይለቃል (ራዕ 9:1–11)። ስድስተኛው መለከት አንድ ሦስተኛውን የሰው ዘር የሚገድል ግዙፍ ሠራዊት ከኤፍራጥስ ይፈታል (ራዕ 9:13–21)።
• ሰባቱ ጽዋዎች (ራዕይ 16)፦ በመጨረሻም፣ የእግዚአብሔር ቁጣ ፍጻሜ በሰባቱ ጽዋዎች ይገለጣል። እነዚህ ፍርዶች ፈጣን፣ ፍጹም፣ እና ተወዳዳሪ የሌላቸው መቅሰፍቶች ናቸው፦ አሰቃቂ ቁስሎች (16:2)፤ ባሕሮች ወደ ደም መለወጥ (16:3)፤ ወንዞች ወደ ደም መለወጥ (16:4–7)፤ ኃይለኛ የፀሐይ ሙቀት (16:8–9)፤ ድቅድቅ ጨለማ (16:10–11)፤ የኤፍራጥስ መድረቅ ለአርማጌዶን ዝግጅት (16:12–16)፤ ሰባተኛው ጽዋ "ተፈጽሟል" የሚል አዋጅ ያሰማል (16:17–21)።

ምንም እንኳ እነዚህ ፍርዶች አስፈሪ ቢሆኑም፣ ግልጽ የሆነ መለኮታዊ ዓላማ አላቸው፦ ክፋትን ከምድር ላይ ማስወገድና ብዙዎችን (በተለይ በእስራኤል ያሉትን አይሁድ) ወደ ንስሐ መመለስ (ራዕይ 7:1–17)። ከሁሉም በላይ፣ ቤተክርስቲያን በራዕይ ምዕራፍ 6 እስከ 18 ባለው የፍርድ ጊዜ ውስጥ በምድር ላይ አትገኝም። ጌታ "ከፈተናው ሰዓት" እንደሚጠብቃት ቃል ገብቷል (ራዕ 3:10)፤ አስቀድማም በንጥቀት ተወስዳለች።

የመከራው ዘመን ምሳሌያዊ ገጸ-ባሕርያት

የመከራው ዘመን ትረካ በምሳሌያዊ ምስሎች የተሞላ ነው። እነዚህ ምስሎች የዘመኑን ገጸ-ባህርያት ብቻ ሳይሆን፣ ከዳንኤልና ከሌሎች ብሉይ ኪዳን ትንቢቶች ጋር ያለውን ቀኖናዊ ትስስር ጭምር ያሳያሉ።

• የክርስቶስ ተቃዋሚ (አውሬው)፦ ራዕይ 13፣ ዘንዶው (ሰይጣን)፣ "ከባሕር" ለወጣው አውሬ ኃይሉን ሲሰጥ ያሳያል (ራዕ 13:1–2)። ይህ አውሬ የክርስቶስን ተቃዋሚ፤ የወደፊቱን የዓለም ገዥና የሰይጣንን ሰብዓዊ ወኪል ይወክላል። ይህም፣ ነቢዩ ዳንኤል በትንቢቱ ካያቸው አራዊት (መንግሥታት) መካከል ብቅ ካለው "ትንሹ ቀንድ" ጋር ተመሳሳይ ነው (ዳን 7:8, 20–25)። በመጨረሻም፣ ክርስቶስ በአርማጌዶን ሲመለስ፣ አውሬው ተይዞ "በሕይወት እያለ ወደ እሳት ባሕር ይጣላል" (ራዕ 19:20)።
• ሐሰተኛው ነቢይ፦ ራዕይ 13 በመቀጠል "ከምድር የሚወጣ" ሁለተኛ አውሬን ያስተዋውቃል (ራዕ 13:11)። የእርሱ ሥራ፣ ሰዎችን ለማታለል ታላላቅ ተአምራትን መሥራት፣ የሰው ዘር በሙሉ የመጀመሪያውን አውሬ እንዲያመልክ ማስገደድ፣ እና "የአውሬውን ምልክት" በሁሉም ላይ መጫን ነው (ራዕ 13:12–17)።
• 144,000ዎቹ፦ ራዕይ 7:1–8 ከእስራኤል 12 ነገዶች "የታተሙ" 144,000 ሰዎችን ይገልጻል። በርካታ የቅድመ-መከራ ተርጓሚዎች ይህንን ቁጥር ቃል በቃል ይወስዱታል፤ በመከራው ዘመን በምድር ላይ ወንጌልን እንዲሰብኩ በእግዚአብሔር ልዩ ጥበቃ የታተሙ አይሁዳውያን ወንጌላውያን እንደሆኑ ያምናሉ።
• ሌሎች ምልክቶች፦ ራዕይ 12 ባሉ ምሳሌያዊ ምስሎች የተሞላ ነው ('ፀሐይን የተጎናጸፈችው ሴት'፣ 'ዘንዶው'፣ 'ወንድ ልጇ')። እነዚህ በቅደም ተከተል ከእስራኤል፣ ከሰይጣን፣ እና ከክርስቶስ ጋር የተገናኙ ናቸው።

የመከራው ዘመን፣ በክርስቶስ ተቃዋሚ አገዛዝ ሥር የሚካሄድ ከባድ ስደትና መለኮታዊ መቅሰፍት ነው። በዚህ ሁሉ ጊዜ፣ ታማኝ ቅሬቶች (144,000 አይሁዳውያን ምስክሮችን ጨምሮ) ስለ ክርስቶስ ለመመስከር በምድር ላይ ይቀራሉ። ቤተክርስቲያን ግን፣ "ከፈተናው ሰዓት" (ራዕ 3:10) እንደተጠበቀች፣ ይህንን ሁሉ ታሪክ ከሰማይ በደኅንነት ትመለከታለች።

ዳግም ምጽአቱ እና አርማጌዶን

የሰባት ዓመቱ የመከራ ዘመን ወደ መጨረሻው ሲቃረብ፣ በታሪክ ውስጥ የተጻፉት ትንቢቶች በሙሉ ወደ አንድ ታላቅ፣ ክቡርና አስፈሪ ክስተት ያመራሉ፤ እርሱም የጌታ የኢየሱስ ክርስቶስ ዳግም ምጽአት ነው።

ኢየሱስ ራሱ ይህንን መምጣት በማያሻማ ቋንቋ ገልጾታል፦ "ወዲያውም ከእነዚያ ቀኖች መከራ በኋላ... የሰው ልጅ በሰማይ ደመናት በኃይልና በታላቅ ክብር ሲመጣ ያዩታል" (ማቴ 24:29–30)። ራዕይ 19 ደግሞ ይህንን ክስተት በግርማ ይስለዋል፤ ክርስቶስ "ታማኝና እውነት" ተብሎ በነጭ ፈረስ ላይ ተቀምጦ፣ "የሰማይ ሠራዊትም" (የዳኑት ቅዱሳን) ተከትለውት ይመጣሉ።

የአርማጌዶን ጦርነት፦

ይህ ጦርነት ሳይሆን፣ መለኮታዊ የፍርድ አፈጻጸም ነው። የክርስቶስ ተቃዋሚ፣ "የዓለምን ሁሉ ነገሥታት" (ራዕ 16:14) በመጊዶ ሸለቆ ('ሀር-መጊዶ') ለታላቅ ጦርነት ይሰበስባል። ነገር ግን፣ ክርስቶስ ሲመለስ፣ ከአፉ በሚወጣ "ስለታም ሰይፍ" (ራዕ 19:15) ብቻ እነዚህን ኃይሎች በቅጽበት ያጠፋቸዋል። የክርስቶስ ተቃዋሚና ሐሰተኛው ነቢይ በሕይወት ተይዘው፣ "ወደ እሳት ባሕር ይጣላሉ" (ራዕ 19:20)።

የእስራኤል መሰብሰብ፦

የክርስቶስ መምጣት ለእስራኤል ብሔር የትንቢት ፍጻሜ ነው። ዘካርያስ 12–14፣ እግዚአብሔር ራሱ ለኢየሩሳሌም በሚዋጋበት በዚያ "የጌታ ቀን" ላይ ያተኩራል። ጌታ ኢየሱስ ራሱ፣ "መላእክቱንም በታላቅ መለከት ድምፅ ይልካል፣ ከአራቱም ነፋሳት... የተመረጡትን ይሰበስባሉ" (ማቴ 24:31) ብሏል፤ ይህም እግዚአብሔር በጌታ ያመኑትን የአይሁድ ቅሬቶች (ሮሜ 11:25–27) እንደሚሰበስብ ያመለክታል።

የበጎችና የፍየሎች ፍርድ፦

ይህ በማቴዎስ 25:31–46 የተገለጸው "የበጎችና የፍየሎች" ፍርድ ነው። "በጎቹ" (ጻድቃን) "ወደ መንግሥቱ" እንዲገቡ ይፈቀድላቸዋል፤ "ፍየሎቹ" (ክፉዎች) ግን "ወደ ዘላለም እሳት ይጣላሉ" (ማቴ 25:46)።

የሰይጣን መታሰር፦

ራዕይ 20:1–3 እንደሚገልጸው፣ አንድ መልአክ "ዘንዶውን እርሱም ዲያብሎስና ሰይጣን የተባለውን የቀደመውን እባብ" ይይዝና፣ "ለአንድ ሺህ ዓመት" በጥልቁ ውስጥ አስሮ ያትምበታል፤ ይህም በሺህ ዓመቱ የክርስቶስ የሰላም ንግሥና ወቅት አሕዛብን ዳግመኛ "እንዳያስት" ነው።

ዳግም ምጽአቱ፣ የመከራውን ዘመን የሚያጠናቅቀው ታላቅ የክርስቶስ ድል ነው። ይህ ክስተት ከንጥቀት ፍጹም የተለየ ነው፦ ክርስቶስ የሚመጣው "ከ" ቤተክርስቲያኑ ጋር፤ የሚመጣው ወደ "ምድር" (በአየር ላይ አይደለም)፤ መምጣቱም በታላቅ ክብርና "ኃይል" ነው (በስውር አይደለም)።

የክርስቶስ የሚሊኒየም ንግሥና

ከጌታ የኢየሱስ ክርስቶስ ዳግም ምጽአትና ከታላቁ የአርማጌዶን ድል በኋላ፣ በምድር ታሪክ ውስጥ እጅግ ክቡር የሆነው ምዕራፍ ይጀምራል፤ ይኸውም የሺህ ዓመት መንግሥቱ ነው። ይህ፣ ቅዱሳት መጻሕፍት "ከባሕር እስከ ባሕር፣ ከወንዝም እስከ ምድር ዳርቻ ድረስ ይገዛል" (መዝ 72:8) ብለው የተነበዩለት፣ የክርስቶስ ቃል በቃል ምድራዊ ንግሥና ነው።

ክርስቶስ በዳዊት ዙፋን ላይ፦

የዚህ መለኮታዊ መንግሥት ማዕከል ኢየሩሳሌም ትሆናለች። ራዕይ 20:4–6 ክርስቶስ ከዚሁ ሲነግሥ በግልጽ ያሳያል። ዘካርያስ 14:4–9 ጌታ እግሩን በደብረ ዘይት ላይ እንደሚያቆምና፣ "ጌታ አምላኬ ከቅዱሳኑ ጋር ይሆናል" ሲል በክብር ያውጃል። በሕዝቅኤል 40–48 እንደተዘረዘረው፣ አዲስና ክቡር የሆነ ቤተ መቅደስ በኢየሩሳሌም ይገነባል። በዚህ ንግሥና፣ ክርስቶስ ብቻውን አይነግሥም፤ ከታሪክ የተነሡት ቅዱሳን ከእርሱ ጋር በሥልጣን ይነግሣሉ (1 ቆሮ 6:2–3፤ ዳን 7:18, 27)።

የሰላምና የጽድቅ ዘመን፦

ይህ ዘመን፣ ታይቶ በማይታወቅ ፍጹም ሰላምና ጽድቅ የሚታወቅ ነው። ተፈጥሮ ራሱ ከኃጢአት እርግማን ያርፋል፤ ኢሳይያስ 11:6–9 "ተኩላ ከበግ ጠቦት ጋር ይተኛል" ሲል ይተነብያል። የሰው ልጅ ዕድሜ በእጅጉ ይረዝማል (ኢሳ 65:20)፣ ምድርም በበረከት ትሞላለች።

የእስራኤል ሚና እና የምድራዊው ንግሥና ተፈጥሮ፦

በዚህ መንግሥት፣ እስራኤል ትልቅና ማዕከላዊ ሚና አላት። በነቢዩ ኤርምያስ የተነገረው አዲስ ኪዳን (ኤር 31:31–34) ሙሉ በሙሉ ይፈጸማል፤ ሐዋርያው ጳውሎስ እንዳረጋገጠው፣ "እስራኤል ሁሉ ይድናል" (ሮሜ 11:25–27)። በሕዝቅኤል የተነገረው ቤተ መቅደስ ሲገነባ፣ በውስጡም የሚቀርቡት መሥዋዕቶች፣ ኃጢአትን ለማስተስረይ ሳይሆን (ያ በክርስቶስ መስቀል አንድ ጊዜ ተፈጽሟልና - ዕብ 10:12–14)፣ ነገር ግን ያንን ፍጹም መሥዋዕት የሚያስታውሱ 'መታሰቢያዎች' ሆነው ያገለግላሉ።

የመጨረሻው ዓመፅ እና ፍርድ

የሰይጣን መለቀቅ፦

የሺህ ዓመቱ ሰላማዊ ንግሥና ሲያበቃ፣ የሰው ልጅ የመጨረሻ ፈተና ይገጥመዋል። ራዕይ 20:7–8 እንደሚናገረው፣ ሰይጣን ከታሰረበት ጥልቅ ይለቀቃል። የሚገርመው፣ ለሺህ ዓመት በዘለቀው የክርስቶስ ፍጹም ምድራዊ አገዛዝ ሥር እንኳ፣ ያልዳነው የሰው ልብ ዓመፀኝነት እንደማይለወጥ ያሳያል፤ ይህ ራሱ የ"ሙሉ ብልሹነት" (Total Depravity) ትምህርት ግልጽ ማረጋገጫ ነው — ፍጹም አካባቢ ራሱ ልብን አይለውጥም፣ ድነት ግን በውስጣዊ መንፈሳዊ ልደት ብቻ ይመጣል።

የጎግና ማጎግ ጦርነት፦

ውጤቱ ፈጣንና የመጨረሻ ነው። ራዕይ 20:9 ክስተቱን በግልጽ ይስለዋል፤ የሰይጣን ሠራዊት "የቅዱሳንን ሰፈርና የተወደደችውን ከተማ [ኢየሩሳሌምን]" ይከብባሉ። ወዲያውኑ "እሳት ከሰማይ ወርዶ ይበላቸዋል"። ሰይጣን ተይዞ "ወደ እሳት ባሕር ይጣላል"፤ ይህም የመጨረሻውና የዘላለም ፍርዱ ነው (ራዕይ 20:10)።

ታላቁ ነጭ ዙፋን ፍርድ፦

ሰይጣን ከተፈረደበት በኋላ፣ የሰው ልጅ የመጨረሻው የፍርድ ቀን ይጀምራል። ይህ በራዕይ 20:11–15 የተገለጸው ታላቁ ነጭ ዙፋን ፍርድ ነው። "ሙታንም፣ ታላላቆችና ታናናሾች" በእግዚአብሔር ፊት ቆመው ይታያሉ። መጻሕፍት ተከፈቱ፤ ነገር ግን ወሳኙ መጽሐፍ "የሕይወት መጽሐፍ" ነው። በሕይወት መጽሐፍ ስሙ ያልተጻፈ ማንኛውም ሰው "ወደ እሳት ባሕር ተጣለ"።

በራዕይ 20 መጨረሻ፣ ክፋት ሙሉ በሙሉ ከፍጥረት ይወገዳል፦ ሰይጣንና ተከታዮቹ ለዘላለም ይቀጣሉ፣ ኃጢአትም ዳግመኛ አይታሰብም።

አዲስ ሰማይና አዲስ ምድር፡ የዘላለም ፍጻሜ

የእግዚአብሔር ታላቅ የቤዛነት ታሪክ የሚጠናቀቀው በፍርድ ሳይሆን፣ በፍጹም አዲስና ክቡር በሆነ ፍጥረት ነው። የራዕይ መጽሐፍ ምዕራፍ 21 እና 22፣ የዚህን የዘላለም ሥርዓት ግርማ ይገልጻሉ፤ "ቅድስት ከተማ፣ አዲሲቷ ኢየሩሳሌም፣" ከሰማይ ስትወርድ ትታያለች። ጌታ ራሱ "እነሆ፣ ሁሉን አዲስ አደርጋለሁ" (ራዕ 21:5) በማለት ያውጃል።

በዚህ አዲስ ፍጥረት ውስጥ፣ የኃጢአት ውጤቶች በሙሉ ለዘላለም ይወገዳሉ። "ከእንግዲህ ሐዘን፣ ወይም ጩኸት፣ ወይም ሥቃይ" አይኖርም (ራዕ 21:4)፤ ምክንያቱም ሞት ራሱ "በእሳት ባሕር" (ራዕ 20:14) ተጥሎአል። በምትኩ፣ "የሕይወት ውኃ ወንዝ" ከእግዚአብሔር ዙፋን ይፈስሳል፣ በኤደን የተከለከልነው "የሕይወት ዛፍም" ዳግም ይገኛል (ራዕ 22:1–2)።

በታሪክ ዘመናት ሁሉ የነበሩ ታማኞች በሙሉ፣ የብሉይና የሐዲስ ኪዳን ቅዱሳን፣ በመከራው ዘመን ያለፉት ሰማዕታት፣ እና በንጥቀት የተወሰደችው ቤተክርስቲያን በእግዚአብሔር ፊት በአንድነት ለዘላለም ይኖራሉ።

ይህ "አዲስ ሰማይና አዲስ ምድር"፣ ከሺህ ዓመቱ የክርስቶስ ምድራዊ ንግሥና የላቀና የተለየ መሆኑን ማስተዋል ያስፈልጋል። የሺህ ዓመቱ መንግሥት የታደሰች ምድር ሲሆን፣ ይህ ግን ኃጢአት የነካውን አሮጌውን ሥርዓት ሙሉ በሙሉ የሚተካ ፍጹም አዲስ ፍጥረት ነው።

ሥነ-መለኮታዊ ልዩነቶች እና የተስፋው ማበረታቻ

ይህ "ከቅድመ-መከራ ንጥቀት" አመለካከት፣ በትንቢት ጥናት ውስጥ ካሉት በርካታ የክርስቲያን እይታዎች አንዱ መሆኑን መገንዘብ ያስፈልጋል። ውይይቱ በዋነኝነት በሁለት ጥያቄዎች ዙሪያ ያጠነጥናል፦ (1) ንጥቀት ከመከራው ዘመን በፊት፣ በመሃል፣ ወይስ በኋላ ይሆናል? እና (2) ራዕይ 20ን ስለ "ሺህ ዓመት" መንግሥት እንዴት መተርጎም ይገባል ፤ ቃል በቃል ወደፊት የሚመጣ ምድራዊ ንግሥና ነው ወይስ ምሳሌያዊ ነው? ከዚህ በታች ያለው ሠንጠረዥ ዋና ዋናዎቹን የወንጌላውያን አቋሞች ያነጻጽራል፤ ይህም ንባብ የፕሮቴስታንት ወግ ውስጥ ያለውን የትርጓሜ ብዝሃነት በሐቀኝነት ለማሳየት ነው።

ይህንን አመለካከት የሚከተሉ ምሁራን ለዚህ የጊዜ ሰሌዳ ጠንካራ ሥነ-መለኮታዊ መሠረት ያቀርባሉ። ለምሳሌ፣ "እግዚአብሔር ለምን ቤተክርስቲያንን ከቁጣው በፊት ያስወግዳል?" ላሉ ጥያቄዎች፣ መልሱ በጌታ ኢየሱስ ቃል ውስጥ ይገኛል፤ እርሱም "ሊመጣ ካለው ከዚህ ሁሉ ታመልጡ ዘንድ... እንደ ብቁ ትቆጠሩ ዘንድ" (ሉቃስ 21:36) እንድንጸልይ አዞናል። "ንጥቀት ለምን ምስጢራዊ ሆነ?" ቢባል፣ ምክንያቱም ይህ ክስተት በተለይ ለቤተክርስቲያን (ለሙሽራይቱ) የተዘጋጀ ሲሆን፣ ዳግም ምጽአቱ ግን ዓለም ሁሉ በግልጽ የሚያየው (ራዕይ 1:7) የፍርድና የንግሥና ክስተት ነውና።

ከሁሉም በላይ፣ የንጥቀት ትምህርት ዋና ዓላማ ክርስቲያኖችን ለመከፋፈል ወይም ለሥነ-መለኮታዊ ክርክር ለማነሳሳት ሳይሆን፣ እጅግ ታላቅ የሆነ የተስፋ ምንጭ እንዲሆን ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ ራሱ፣ ስለ ንጥቀት በ1ኛ ተሰሎንቄ 4 ላይ በዝርዝር ካስተማረ በኋላ፣ ምዕራፉን የሚደመድመው "ስለዚህ በእነዚህ ቃላት እርስ በርሳችሁ ተጽናኑ" (1 ተሰ 4:18) በማለት ነው።

በዚህ "በተባረከ ተስፋ" ብርሃን መኖር እያንዳንዱ አማኝ ቅዱስ ሕይወት እንዲኖር፣ ለጠፉት ወንጌልን በአስቸኳይ እንዲሰብክ፣ እና በዓለም በሚገጥመው መከራ ውስጥ በእምነት እንዲጸና ያበረታታል። የጌታ ኢየሱስ የራሱ የመጨረሻ ማስጠንቀቂያ፣ "እናንተም ደግሞ ተዘጋጅታችሁ ኑሩ" (ሉቃስ 12:40) የሚለው ቃል፣ የዚህን ተስፋ አስቸኳይነትና እውነታ ያሳያል።